Sen o sonsuz şehrin tek şarkısı
Yoksun ya, hayli zaman kimsesizliğimde
Şarkıların suskunluğu var dudaklarımda söyleyemediğim
Bilsen, şakaklarım böyle zonklamazdı
Oturup ağlamazdım yalnızlık sokaklarında
Yine de sen üzülme
Üşüdüğümdendir titreyişi ellerimin
Bu düşüncelerimin düşüdür
Bir yerde belki de unutmamak

Kaf dağı ötesi masallarda mı uçuyor düşüncelerim
Gerçek olmayan bir dünya kurdum... kendime
Sevda bürümüş hayallerimin gözlerini
Tüm kurşunlarımı sıktım kötülüklere, gülüyor gökyüzü
Boğuyor kurak toprakların iklimi beni
Gülemem... yasaklı gülüşlerim
Gel gör ki dağ gibi çaresizliğim sırtımda
Umutlarım avuçlarımda tutsak
Eskiden böyle değildi akşamlar
Çaresiz uyanmazdım sabahlara

Bir acı dolu gündü bu gün
Nasıl çıktım yollara, nasıl bir acı sabah uyandığımda
Bu kadar da çekilmiyor artık !
Göz yaşlarıma aldırmadan yol alıyor zaman
Ya o gözlerimin önünde uzanıp yatan bedenin
Hiç bir ses vermedin bana seni çağırırken öyle
Sevinmişlerdi seni sevmeyenler
Bense yol boyu göz yaşı dökmüştüm yokluğuna

Artık seni yitirdiğim bu acı gün
Resim yapmaya oturmuşken olmuyor
Gözlerimde bir ateş yanarken olmuyor
Senin yıkıntıların üzerine resim mi olur
Geri dönsem eve seni bulsam karşımda
Dipnotlar attım defterimin her köşesine, sayfalarına
Bir gelsen
Bir dönsen

Özleminin sesini içimin şelalelerinde dinlerken
Durmadan kanıyor azıyor yaralarım
Derin iç çekişlerimin her birinde eziliyor içim
Amansız bir fırtına çıkıyor savruluyorum hicranlara
Sığamıyorum her zaman mutluluk duyduğum mekana
İçim karanlık ve fırtınalı
Bir ümitle geri dönüyorum, belki sen geldin
Sokakları arıyorum; sesimin kanlı parçalarına yenik !

Uzaktaki o sen misin ne ?
İçimde bir kelebek havalanıyor
Yine yağmurlar camlarda hadi gel
Düşlerimde sen, düşüncemde sen
Düşlerim kanıyor... Ne zaman bir mutluluk duysam
Gözlerimde kırılıyor tüm aynalar
Şarkılar ilaç olmuyor yaralarıma
Kırılıyorum
Artık konuşmuyorum

Günay Koçak

18 / 02 / 2026