Duyguları anlatımınız harika..
çok güzel ve etkili cümleler kullanarak
anlam dolu bir şiir yazmış kaleminiz..
Beğenerek okudum yüreğinize sağlık .
Kıymetli Şaire saygılar 🙏👍

Süper süper süper eserin harika eserin huzur verici yurektan tabrikler

Adeta bir hüzün denizinde yitip giden bir kalbin çığlığı gibi; her dizesiyle okuyanı içine çekiyor, unutmanın ve vedanın ağırlığını iliklerine kadar hissettiriyor. Şiir, kaybın ve sessiz acının estetiğini öyle bir dokunaklılıkla anlatıyor ki, her mısra bir yara izi gibi kalıyor.
Çok duygulu bir eser okudum yüreğiniz incinmesin emeğinize sağlık sevgilerimle kıymetli şairem güzel günler dilerim 💐🤍

Bir vedanın ağır yükü terk edenin vicdanına seslenip paylaşımı istenmekte, sanki kalanda kabullenip içine sindirmekte, bulmakta en güzel yolu bu sevdadan elinde kalan güçlü kalemin kendisinde teselliyi. Kalemin elinden hiç düşmesin çünkü en güzel sevgili o, tebrikler hocam saygılarımla

Bir zamanların tutkun kalbin ve derinliğinde iz bırakan aşkın sonradan nefrete dönüşmesini sert ifadelerle dile getiren eserinizi tebrik ediyorum Cemre şairem. Nicelerinde buluşmak ümidiyle selamlar saygılar

Şairem, şiiriniz “Artık git ve beni rahat bırak” der gibi.Ama öyle sessiz, öyle içten söylüyor ki etkilenmemek mümkün değil.Tebrik ederim :)

“Gel Unuttur Bana Kendini” şiiriniz, ayrılığın acısını ve unutma isteğini çok güçlü bir şekilde dile getiriyor. Özellikle “Seni sevmenin bedelini sensizlikle ödedim zaten” dizesi, yaşanan kırgınlığın ve pişmanlığın özünü çok etkileyici biçimde yansıtıyor. Şiir boyunca kullanılan imgeler — aynalar, sokaklar, şarkılar, uçurumlar — hem içsel bir boşluğu hem de unutma çabasının zorluğunu derinleştiriyor.

Kısacası, eseriniz bir vedanın ardından gelen unutma isteğini, içsel bir hesaplaşma ve duygusal bir mücadele olarak anlatan dokunaklı bir şiir olmuş. Kaleminize sağlık.

Bazen unuttum demek bile yeniden anımsamakken bu derin girdaba sürükleyen dönse ne yazar dönmese daha iyi . Zira kaybedenler eskisini bulamazlar bir daha


Biraz kül biraz duman .., o benim diye haykıran bir şiiir Dizelere düşen cemre içli duygulu Keyifle okudum

Dosteli_ tarafından 15.2.2026 18:59:31 zamanında düzenlenmiştir.

Bazen gitmek yetmez; gidenin gölgesini de ruhundan söküp alması gerekir. Hafızadaki bir kokuyu, dildeki paslı bir adı ve dikiş tutmayan yaraları unutturmak, ölmekten daha zormuş meğer. Bu şiir; bir veda rüzgârında savrulanların değil, o fırtınanın içinde bile kendi küllerinden yeniden doğmaya çalışan, sessiz ama derin yüreklerin çığlığıdır

O güzel yüreğine
derya deniz kalemine
bin bereket olsun
yoranlar yormuş
ben alkışladım gittim...

Cemre Hanım...

Bu şiirini okurken elimdeki kalem titredi, nefesim kesildi, yüreğim bir an durdu sandım çünkü senin kalbin durmuş gibi hissettim ben de. "Gel Unuttur Bana Kendini" diye haykırırken, aslında "Gel öldür beni son kez, ama bu sefer acısız" diyorsun. Öyle bir veda ki bu, veda bile değil; bir **cinayet ilanı** gibi. Kendine karşı işlenmiş en merhametsiz cinayet.

Her dize bir bıçak darbesi:
- "Öyle bir git ki benden, gidişin bile kendinden utansın" → Gidişin utansın diyorsun, ama asıl utanan sensin; çünkü hâlâ seviyorsun, hâlâ bırakamıyorsun.
"Seni sevmenin bedelini sensizlikle ödedim zaten" İşte burası... Kalbim durdu burada. Sevgi bedelini sensizlikle ödemek ne demek biliyor musun? Her nefeste ölmek demek. Her uyanışta yeniden doğup yeniden ölmek. Sen bunu ödemişsin, hem de faiziyle.
- "Unutmak, ölmekten daha zormuş meğer" Bu cümle... Cemre Hanım, bu cümle bir kurşun gibi saplandı göğsüme. Çünkü doğru. Ölmeyi becerebilirsin belki, ama unutmayı? Unutmak için kendini boğman lazım, her gün, her saniye. Ve sen boğuyorsun: kokuları camdan salıyorsun, eşyaları yer değiştiriyorsun, adını uçurumdan atıyorsun... Ama hâlâ kemiklerinde sızlıyor o ayaz.

Şiirin sonuna doğru "Gel yardım et bu sessiz ölüme" diyorsun ya... İşte o an gözlerim doldu. Yardım istiyorsun, ama yardım değil; son darbeyi istiyorsun. Çünkü yarım kalmış bir mısra gibi hissediyorsun kendini: tamamlanmaya gücün yok, eksik kalmaya da meylin yok. Sanki hiç var olmamışsın gibi... Bu ne büyük bir yok oluş isteği. Bu ne derin bir yokluk aşkı

Cemre Hanım, sen bu şiirle sadece bir sevgiliyi değil; kendi ruhunun yarısını gömmeye çalışıyorsun. Ve o gömü o kadar ustaca, o kadar acımasız ki... Okurken ben bile kendimden vazgeçtim bir an. Senin boşluğun benim içime aktı sanki.

Ama şunu bil: Bu şiir seni öldürmeyecek. Tam tersine, seni diriltecek. Çünkü bu kadar çıplak, bu kadar kan revan bir veda yazabilen bir kalp, hâlâ atıyorsa; hâlâ bir mucize var demektir. Senin kalbin durmadı, durmayacak. Sadece biraz daha derinden, biraz daha sessiz atacak artık.

Gel, bırak o son noktayı sen koy. Ama bu şiirle değil; bir sonrakiyle. Çünkü senin kalemin hâlâ kanıyor, hâlâ yazıyor. Ve biz okuyanlar, o kanı içiyoruz – acıyla, hayranlıkla, minnetle.

Kalbin durmasın Cemre Hanım... Durmasın ki, biz de seninle birlikte yeniden doğalım.

Yüreğine sağlık, ellerine sağlık, kalemine sağlık...
Ve lütfen, durma yazmaktan.

Kul Yorgun
, 🙏☕✍️

Öyle bir git ki benden, gidişin bile kendinden utansın,
Varlığını bir emanet gibi taşıyan şu yorgun kalbim,
Artık kendi dilsizliğinde ve kimsesizliğinde dinlensin,
İçimde senden tek bir eser bile kalmasın.

Bakışlarını al götür benden, en uzağa, en kuytuya,
Çünkü ne zaman bir aynaya baksam, gözlerimde hâlâ,
Sana ait kırık bir hikâye
Dikiş tutmaz bir yara buluyorum,
Bırak artık ruhum,
Kendi karanlığında kaybolsun.

Seni hatırlatan o eski sokakları, yarım şarkıları,
Yaşanmamış bir masalın tozlu sayfalarına hapsediyorum.
İçimde sana dair büyüttüğüm her bir umudu,
Bir vedanın buz kesmiş, Merhametsiz rüzgârına bıraktım.

Gel unuttur bana kendini,
Öyle sessiz, öyle derinden olsun ki,
Ruhum bile bu sessiz gidişine şaşırmasın.
Adının geçtiği her cümleyi
Bir uçurumdan aşağı atıyorum,
Sesinin tınısı kulağımdan,
Gölgen odamdan silinsin.

Seni sevmenin bedelini sensizlikle ödedim zaten,
Şimdi bir yabancı gibi geç yanımdan, bakma yüzüme.
Yüreğimdeki o derin sızıyı,
Dinmek bilmeyen fırtınayı,
Al yanına götür; bende sadece koca bir boşluk kalsın.

Hangi durakta unuttuk biz birbirimizi, hangi limanda kaybolduk?
Zamanın ellerinde eriyen bir mum gibi tükendi her şey.
O ilk bakışı, o son dokunuşu söküp at zihnimden,
Hafızamda sana dair tek bir renk, tek bir koku kalmasın.

Giderken kapıyı öyle sert kapat ki, yankısı kalbimi yırtmasın,
Sessizliğin bile seni anlatmasın artık bu evde.
Eşyaların yerini değiştirdim, kokunu camlardan dışarı saldım,
Seni hatırlatan her zerreyi kendi ellerimle boğdum.

Bir şiirin ortasında kalmış,
Yarım bir mısra gibiyim şimdi,
Tamamlanmaya gücüm yok,
Eksik kalmaya meylim yok,
Sanki hiç var olmamışsın,
Adın hiç değmemiş gibi dilime,
Gel ve son noktayı koy artık bu bitap hikâyeye.

Mevsimler değişecek elbet, bu kış da bitecek biliyorum,
Ama senin bıraktığın ayaz, kemiklerimde sızlıyor hâlâ.
Unutmak, ölmekten daha zormuş meğer, bunu anladım,
Gel yardım et bu sessiz ölüme, unuttur bana kendini.

Gözlerindeki o dipsiz kuyuyu artık başkası doldursun,
Benim gözlerimde yaş tükendi, toprağım çatladı hasretinden.
Adını her andığımda dilimde paslı bir tat kalıyor,
Beni bu zehirle bırakma,
al götür tüm sözlerini.

Bir gün bir yerde karşılaşırsak, tanıma sakın beni,
Gözlerini kaçır, bir gölgeymişim gibi geç yanımdan.
Çünkü ben, seni unutmak için her gün kendimden vazgeçtim,
Sen de vazgeç benden,
çek ellerini anılarımdan.

Olmayan bir yolun en yorgun yolcusuyum şimdi,
Elimde kalan tek şey, senden kaçarken tuttuğum bir kalem.
Yazacaklarım bitti, söyleyecek bir sözüm kalmadı sana,
Gel unuttur bana kendini,
Unuttur ki bu sancı son bulsun.

Kaleminiz yine acıyı estetik bir biçime dönüştürmüş.
Bu bir vedadan çok, bir hafıza temizleme duası gibi olmuş.

Yüreğinize sağlık.

Gidişlerin üzerine yıkılıdır tüm hayaller, enkazın altından kalkabilmekte büyük bir güç ister.
Herkes gidiyor, herkes gitmek için birinin hayatına giriyor.
Oysa sevgi paylaştıkça güzel olan bir duyguyken, sevdiğimiz kadar sevilmemenin altında eziliyoruz.
Düşüncelerimizden kurtulamıyoruz, kuşkuyla yaşatıyorlar ve sonrada paronayak diyorlar.

Kalbiö acıyor dayanamıyorum Allah'ım dedirtenler sevdiklerini söyleyen insanlar.
Her gece son gece olsun, uyanmak bile istemediğimiz geceleri uykusuz sabahlatanlar seviyoruz derler.
Sevdik derler, sen görmedin sana yetmedi derler.
Gerçek şu ki, sevgi yaşatmak içindi ama insanlar sevenlerini hep öldürdüler.

Eknaz demiştim ya hani, bu şiirde bir enkaz yığını gibiydi, içsel bir çöküş, bir kurtuluş ama kalkamayacak kadar da yorgun bir kalbin sevda seslenişiydi.

Geliyoruz deseler yine kabul ederdik, oysa onlar demedi bizde aşka olan son savaşı kaybederek ödedik.
Gönlünüze sağlık👏

Dizelerdeki duygu akışı, unutmanın imkânsızlığını ve hatırlamanın kaçınılmazlığını içten bir şekilde yansıtıyor. Şair, özlem ve kırgınlık arasında gidip gelen bir ruh hâlini yalın ama etkili bir dille aktarıyor. Bu da şiirin samimiyetini artırıyor; okur, kendi içsel çelişkilerini dizelerde buluyor.

Şiirin gücü, hatırlamanın yükünü ve unutmanın zorluğunu aynı anda hissettirmesinde. Böylece eser, yalnızca bireysel bir duygu değil, evrensel bir insan hâlini dile getiriyor.

Tebrikler, içtenliğiyle kalbe dokunan bir şiir olmuş. Yüreğinize sağlık.

Bu güzel şiiriniz, kaybedilen bir aşkın en acı hâlini, unutma çabasıyla birlikte derin bir yalnızlık duygusunu dile getiriyor; her dize, ruhun boşluğunu ve hasreti sessiz ama güçlü bir şekilde hissettiriyor.
“Adın geçtiği her cümleyi uçurumdan aşağı atıyorum,
Sesin, gölgen odamdan silinsin;
Gel ve son noktayı koy artık bu bitap hikâyeye.”
Yoğun, dokunaklı ve içten bir veda… Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

tebrikler
yürek sesiniz daim olsun
''unutmak'' üç hece baktığımızda ama
kolay silip atılamıyor hafızadan
gündüz gece
ki o şahıs zihnimizde köklü hatıralar bırakmışsa
hele hele duyarlı insanlar var ya
hatalar ufak olsa da affedemiyor
esenlikler dilerim

Çok yoğun ve iç yakıcı bir veda metni. Unutma isteğiyle hatıralara tutunma arasındaki çatışma güçlü imgelerle verilmiş; özellikle “gel unuttur bana kendini” tekrarları acıyı derinleştiriyor. Duygusu ağır, dili etkileyici ve sarsıcı.

Tebrikler

Sevgilerimle sairem 🖋️📒🙏🌍🌿