Ne güllerin ömrüne sığar bu sevda, ne takvim yaprağına,
Ben seni bir mevsime değil, kaderin en kuytusuna yazdım.
Herkes "seviyorum" derken dillerin en kolayıyla,
Ben senin adını sessizce, nefesimin tam ortasına kazımdım.

Sadece parlayan gözlerdeki fer değil,
Karanlıkta birbirine tutunan iki elin yeminidir.
Fırtına koptuğunda liman aramak değil,
O fırtınanın içinde birbirine kale olabilmektir.

Zaman akıp giderken herkesin "en iyisi" peşinde koştuğu bu çağda,
Ben senin kusurlarını bile en kıymetli hazinem bildim.
Çünkü sevmek; birinin mükemmelliğine hayran kalmak değil,
Eksiklerini kendi ruhunla tamamlayıp bir "tam" edebilmektir.

Gönlümün her köşesi sana emanet, her zerresi sana müptela,
Süslü sözlere lüzum yok, bakışlarımda gizli asıl dua.
Bugün değil, her gün; sadece dilde değil, en derin canda,
Mühürledim ruhumu ruhuna, ezelden ebede bu devranda.