Fâni olan gurbetin içinde bir yabancı,
Bezm-i ülfet sofrası kuranım yok ki benim.
Katmerleşmiş sadrım’da acı içinde acı,
Nazar edip yaramı saranım yok ki benim.

Püryan oldu yüreğim, hasret denen fırında,
Bir başıma kalmışım, ömrümün son turunda.
Kalsam soranım yoktur, gitsem kimin umrunda,
Kollarını önüme gerenim yok ki benim.

Talihim çok nazlıdır, buluttan nem kaparım,
Kurumuş can yaprağım; üfleseler koparım.
Bir tek sevenim olsa başıma taç yaparım,
Gönül dağında gezen cerenim yok ki benim.

Hayat yolu dikenli, duman çökmüş dağına,
Düşmüşüm kurtulamam şu feleğin ağına.
Nasıl da denk gelmişiz vefasızlık çağına,
Hâlimden anlayan bir yârenim yok ki benim.

Hangi dala uzansam kırıldı, elde kaldı,
Hicran yoldaşım oldu, saadet dilde kaldı.
Umutlarım deryada kırık bir salda kaldı,
Bahtın kör düğümünü kıranım yok ki benim.

Al bayrağın rengine karıştırır kanımı,
Anadan, yârdan üstün tutarım vatanımı.
Düşmanın attığı taş zerre yakmaz canımı,
Bir gül atıp başımı yaranım yok ki benim.

Ne bir hoşça kal derim, ne bir veda ederim,
Nûrfânî’yim, sessizce bir gün çeker giderim.
Gurbet elde garipçe toprağa gelir serim,
Ellerini dizine vuranım yok ki benim.

Nuriye Akyol
9.02.2026

ÇOK TEŞEKKÜR EDİYORUM:

Gülistanda açardı her gün rengârenk güller
Üzerinde uçarak öterdi şen bülbüller
O gülleri kokluyor artık yabancı eller
Gülleri soldurmadan derenim yok ki benim
____ Şükrü Atay (Türkmenoğlu)

Gönül bağım bozuldu, baykuş konar dalına, Bakmaz oldu kimseler şu garibin hâline.
Savruldum bir toz gibi talihin rüzgârına,
Tozumu toprağımdan sürenim yok ki benim.
-----------Ferda.ca

Görsel alıntıdır