0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
41
Okunma
Gönül Heybesi
Ezelden bir ses duydum, "Kâlû Belâ" dediler,
Ruhumu bir bedende misafir eylediler.
Sandım ki bu mülk benim, benlik hırkası giydim,
Oysa ben bu sahrada bir toz bile değildim.
Gönül aynası paslı, göstermez asıl yâri,
Terk etmeden geçilmez bu dünyanın diyarı.
Ateşten gömlek giymiş, yanmışsa pervane aşkla,
Küllerinden doğarmış, aşkla pişen her can da.
Ne maziye takıl kal, ne istikbal peşinde,
Hakikat gizli imiş, tam da şu anın içinde.
Sözü susturunca kalp, başlar sessiz bir lisan,
"Ben"i feda edince, "Bir" olur ancak insan.
