AKLIMA SEN DÜŞÜNCE
Fevzi Emir Yılmaz


Aklıma sen düşünce,
Yaşımı unutuyorum, yaşadıklarımı,
Geçmişin geçmişte kaldığını unutuyorum,
Her taradığımda ağaran saçlarımı.

Bir umut daha filizleniyor göz bebeklerimde,
Hayallerimin ardı arkası kesilmiyor,
Ateşin yaktığını unutuyorum mesela.

Aklıma sen düşünce,
Ben cennete düşüyorum sanki,
Bin tebessüm kaplıyor yüzümü,
Her yanım kuşlar, çiçekler, börtü böcek.
Daha bir çocuklaşıyorum mesela,
Şımarıyor, yaramazlaşıyorum üstelik;
Hatta, hatta korkup kaçıyorum
Kendimden bile.

Aklıma sen düşünce,
Nutkum tutuluyor, düşünemiyorum ben.
Bir yıldız kayıyor geceleri gökyüzünden;
Aklımda sen, duamda sen,
Tuttuğum her dilekte sen.
Aklıma sen düşünce,
Bir başka oluyorum ben…

Aklıma sen düşünce,
Bir sana çalışıyor kafam sadece,
Bir sana dönüyor dünya alabildiğince.
Güneş sen oluyorsun mesela, gökyüzü sen
Ve bir mendil daha ıslanıyor yüreğimde.
Vuslat fukarası olduğum,
Bir tokat gibi çarpıyor
Yüzümün ta orta yerine.

Aklıma sen düşünce,
Aklım başımdan gidiyor işte,
Biçare kalıyorum kuşkular girdabında.
Korkular sarıyor beni apansızın;

Tutup kaldırayım diyorum ellerinden,
Daha derine düşmeden, boğulmadan,
Gözlerine bakmadan, yüreğini yakmadan,
Onu da, onu da ben gibi bir çıkmaza sokmadan.

Aklıma sen düşünce,
Susuyor bütün kelimeler içimde,
Adını anmak yetiyor her şeye.
Ne şiir kalıyor, ne cümle, ne hece…

Bir tek kalbim konuşuyor “sen, sen, sen” diye,
Zaman bile durup dinliyor içimde.
Ve ben,
En çok da o an
Anlıyorum:
Sevmek, bazen sadece hatırlamaktır seni.