Söylenmemiş cümleler
boğaza düğüm düğüm çökerken,
yaşanmamış hayatların
ipidir çekilen içimizden.
Her suskunluk
bir başka ihtimali gömer toprağa,
her yutkunuş
bir ömrü eksiltir zamandan.
Hayat,
yazılmamış hikâyelerin
bir parantez arasına saklanmasıdır.
ne tam açılır
ne bütünüyle kapanır.
İnsan bir kez doğar,
kaç kez ölür söyle?
Bir bakışta,
bir vazgeçişte,
bir “olmadı”nın kıyısında
kaç defa göçer ruh?
Keşke
ne uzun bir cümledir.
sonu gelmez,
nokta kabul etmez.
İçinde hem umut vardır
hem yorgun bir pişmanlık.
Gece,
ne derin bir sessizliktir;
duyulur kalbin yankısı,
saklanan korkular
tek tek ayağa kalkar.
Karanlık bazen örtmez,
açığa çıkarır insanı.
Söyle bana,
hangi rüzgâr dağıtır bu matemi?
Hangi sabah
hafifletir omuzdaki yılları?
Bazı acılar
alışkanlık kesilir,
unutulmaz.
Ateş yakmaz herkesi,
kimini dağlar.
kimi küle razı olur,
kimi yanmaya meftun.
Mutluluk,
bir masalın süslenmiş cümlesi
huzur!
sessizdir,
iddiasızdır,
insanın içine doğar.
kaçılan yerde değil,
kalınan yarada saklıdır.
Huzur…
Huzur’dadır.