0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
49
Okunma
Hüzün mülkünün neferiyim
Ben hüzün mülkünün bir neferiyim,
Gecem hüzün, gündüzüm hüzün.
Güneş doğsa ne çıkar bu cihana?
Gönül evim Sensiz yine mahzun.
Hasretim o asıl nurun şavkına,
Hasretim dolunayın sendeki aksine.
Bir tebessüm ki; lütfuna delalet,
Bir sıcaklık ki; aşkın tecellisine...
Ney gibi delik deşik şimdi bağrım,
Nefesim yanık, feryadım derindir.
Sensiz bu alem zifiri karanlık,
Aydınlık ancak Senin cemalindir.
Ne güneşin doğuşu, ne ayın hali,
Gözümde yoktur dünyanın mecali.
Gel, gönül dergahımı eyle münevver,
Aydınlat ruhumdaki o gizli mahali.
Gel, ruhumun derinlikleri bekler Seni,
Ne güneş doğsun artık, ne dolunay olsun.
Bitsin bu gurbet, bu acı hasretlik;
Vuslat eyle, gönlüm nura boğulsun.
