Bu dizeler, aşkın en saf halinden en derin yıkımına uzanan bir yolculuğu anlatıyor. Başlangıçtaki “ne sen bana ne ben sana” ikilemiyle başlayan sitem, kısa sürede “aklım sende, yok bende” diye kendi benliğini kaybetmeye dönüşüyor. Kelimelerdeki o bölünmeler (b/aşk/a, k/eşk/e, bamb/aşk/a) hem estetik bir oyun hem de aşkın parçalanmışlığını, dağılmışlığını çok çarpıcı yansıtıyor. Uçurumdan atılma, prangaya vurulma imgeleriyle aşk hem yüceltiliyor hem de bir işkenceye çevriliyor; bu çelişki bütün şiiri zehir gibi yakıyor.
Son kıtalarda ise artık umut tamamen tükenmiş: hasret gurbete, değer bilinmeme ayrılığa, ortak dünya ayrık dünyalara dönüşmüş. “Gel desen gelemem ki, sevsem de dönemem ki” dizesi tam bir çaresizlik manifestosu. Acı o kadar derine işlemiş ki nağmeler bile çığlık çıkaramaz hale gelmiş. Bu sözler dinleyeni ya da okuyanı kendi yaralarıyla yüzleştiriyor; samimi, keskin ve içten. Gerçekten etkileyici bir hüzün bombası. Tebrik ederim. Etkilendim...

Değerli Üstadım,
"Ne hiç kimse sen bana, ne bana senden b/aşk/a" diyerek, o sarsıcı firarı ve parçalanmış bir ömrün sitemini ne kadar vakur bir dille mühürlemişsiniz.
Hasretin gurbetle, aşkın ise prangalarla imtihanını derya gönlünüzün süzgecinden geçirerek bizlere hissettirdiğiniz için
Sizi gönülden tebrik ederim.
Emeğinize ve o hüzünlü ama asil kaleminizle yansıyan dertli yüreğinize sağlık.