Müebbet Yalnızlık
Bir kadını sevdim,
Adını kalbimin duvarlarına kazırken parmak uçlarımı kanattım.
O ise geçtiği yollara baharı bırakıp,
Bana sadece kışı, sadece o bitmek bilmeyen ayazı bıraktı.

Sevmek, bir başkasının yangınına odun taşımakmış meğer;
Ben yandım, o sadece izledi.
Gözleri vardı; hani bakınca dünyayı unutturan...
Şimdi baktığım her yerde o bakışın boşluğu var.

Bir kadını sevdim;
Gidişiyle içimdeki bütün şehirleri yıkan,
Sokak lambalarını tek tek söndüren.
Artık ne tarafa dönsem karanlık,
Ne yana yürüsem ucu sana çıkan bir uçurum.

En çok da sabahları canım yanıyor,
Uyandığımda yokluğunu ilk kez öğreniyormuş gibi.
Bir imza gibi attın ayrılığı kalbime;
Mürekkebi gözyaşı, kağıdı ise benim ömrüm.

Seni sevmek,
Kendi cenazende en ön safta yürümekmiş.
Şimdi sessizce çekiliyorum bu kavgadan,
Sende kalan parçalarımı da helal ettim.

Bir kadını sevdim;
Beni öldürmedi ama,
Yaşamak denilen o ağır yükün altında tek başıma bıraktı.
Mehmet kocakaya