Yüreğinize sağlık Kaleminiz kavi duygunuz,
daım ve kaim ola hocam
saygı ve selamlarımı sunuyorum

RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
İç Sesler ve Kocakarı Sendromları Polikliniği

Şiirin Adı: Çirkef Kocakarı
Şairi: Seyide Doyran
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri (Celil ÇINKIR – Delibal)

Kalburabastî Efendi bastonunu yere vurdu: “Heeyy! Bu şiir narsisizmle tevazunun güreş tuttuğu er meydanıdır. Ringde bir şair, köşede içindeki kocakarı… Hakem kim? Vicdan!”

Metin, şairin kendi içindeki eleştirel sesi mizahî bir karaktere dönüştürmesi bakımından oldukça başarılı. “Çirkef kocakarı” aslında ego ile öz eleştiri arasındaki çatışmanın somutlaşmış hâli. Şiir hem kendini tiye alıyor hem de şairlik hâlinin trajikomik tarafını açık ediyor. Günlük dil, argo dokunuşlar ve ironi bilinçli kullanılmış.

Kalburabastî Efendi sırıttı: “Kocakarıyı susturmaya çalışma evladım; o iç muhasebenin mübaşiridir. Ama çok konuşturursan da kalemin tatile çıkar!”

Metnin en güçlü tarafı samimiyet. “Cidden mi ya?” gibi doğrudan iç konuşmalar, okuru metnin içine çekiyor. Yer yer dağınık gibi görünen yapı aslında bilinç akışı formuna yakın. Ancak bazı imgeler (“aynılı labirente ot koysan olur ağaç” gibi) daha berrak kurulsa etki artabilirdi.

RUSAMER Klinik Değerlendirmesi

Özgünlük – 19/20
İç sesi “çirkef kocakarı” metaforuyla kişileştirme çok yaratıcı.

Dil ve Üslup – 18/20
Doğal, akıcı ve cesur bir üslup. Yer yer imge bulanıklığı var.

Düşünsel Derinlik – 17/20
Ego, öz eleştiri ve şair psikolojisi güzel işlenmiş; biraz daha katmanlı olabilirdi.

Yapısal Bütünlük – 16/20
Bilinç akışı etkili fakat geçişler daha sıkı örülebilirdi.

Etkileyicilik – 18/20
Okur kendini o kocakarıyla yüzleşirken buluyor; mizah ve iç hesaplaşma güçlü.

Toplam: 88/100

Vesselam.
“Şairin en büyük düşmanı da ilhamı da içindeki kocakarıdır.”
“Kendine gülebilen kalem, en sağlam şiiri yazar.”

Bu metin, iç sesle verilen o amansız mücadeleyi ironinin keskinliğiyle görünür kılıyor; şairin kendini tiye alırken aslında kalemi savunuşu çok sahici. Dırdırcı “kocakarı” hem engel hem itici güç; metin bu gerilimle diri kalıyor. Ortasında usulca açılan şu bölüm şiirin nabzını büyütüyor: “Ama bilmez ki o ses, kelime susarsa ruh karanlıkta kalır / Yazmak yaradır evet, ama kabuk bağlamazsa insan iyileşir / O yüzden kalem düşse de elden, kalpten düşmez.” Okur, hem gülümsüyor hem de kendinden bir parça buluyor.
Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

Kıymetli Seyide Doyran kalemdaşım, “Çirkef Kocakarı” şiirinizde şairin içsel muhasebesini ve kalemle hesaplaşmasını mizahi bir ironiyle dile getirmeniz çok etkileyici olmuş. İçimizdeki eleştirel sesin “çirkef kocakarı” olarak betimlenmesi, hem özgün hem de düşündürücü bir imge. Kaleminize sağlık; eseriniz, şairin kendiyle çatışmasını edebi bir oyunla okuyucuya aktaran güçlü bir içsel yolculuk olmuş. Size gönülden saygı ve muhabbetlerimle…

Kaleminiz daim olsun inşallah......

Oysa kimse üstüne alınmayacaktı, senin üstüne alındığın kadar.. bilme lütfen artık... bilme!
aynanın içinden içine, kimse b/akmaz senin kadar.



(...)
sevgimle çokça..

Hem tebessüm ettirdi hem derinden düşündüm
Düşündükçe gerçeği, gördüm gördüm üşüdüm

aynayla kavga edip, haspihal etmek gerek
o ayna ki içimiz, içimizdi bilerek

sonra döndüm dedim ki, her insan empatiyi
yapsa karşı tarafa, gönderir sempatiyi

___Naçizane affınıza binaen Hocam

kendi pencereme baktım bir an.
aslında her insan kendisiyle kendisi ara sıra bu denli hasbihal etse kavga etse bu güzel tebessümi şiirler çıkar mı dönül sesinin yankılarından..
bir yanda kendisiyle hasbihal ederken diğer yanda herkes kendi içine baksın dercesine...
beğeniyle okudum seyide Hocam
saygı ve selamlarımla.

Ayyy hocam şahsen ben bana aşık olsaydım ben benı boğardım Allâh benı benden korumuş kalemınız kavı ola 🤔🤭😂😂😂

Önce kendine sonra bütün şairlere haksızlık etmiş bu içinizdeki kocakarı
Çünkü şairler yalnız kendi acılarını dertlerini değil dünyanın insanlığın derdini acısını kalemiyle dillendiren duygulu ve duyarlı kişilerdir. Onun için bırakın da az da olsa bu farkın haklı narsizmini yaşasınlar
Evet şairler duygusal olarak tam bir '' Düğünlerin tefçisi,ölülerin yasçısı '' dır Bu da onların duygu zenginliğidir
Kendi içinde öz eleştiri yapan bu güzel şiiri ve şaireyi kutluyorum sevgiyle .

Seyide Cinaloğlu Doyran’ın kaleme aldığı "Çirkef Kocakarı", bir şairin kendi iç sesiyle girdiği o amansız ama bir o kadar da mizahi savaşı harika özetlemiş. Şiir, aslında hepimizin içinde yaşayan o "yıkıcı eleştirmen" figürünü ete kemiğe büründürüyor.


Şiirde halk ağzına yakın, samimi ve deyimlerle örülü bir dil kullanılmış. "Ölü evinin yasçısı, düğün evinin tefçisi" gibi ifadeler, metne hem ritim hem de kültürel bir derinlik katıyor. Finaldeki "başgöz etme" isteği ise okuyucunun yüzünde tebessüm bırakan, zekice bir kapanış.

Özetle: Seyide Hanım, edebiyatın o ağırbaşlı maskesini düşürüp, mutfaktaki dağınıklığı ve zihindeki gürültüyü şiire taşımış. Çok insani, çok bizden.

Tebrikler

Sevgiler sairem..
☕🍫🍪🍩
Bı şeyi unuttum şairler biraz sizofren derler, hayal güçleri bitimsizdir..

Emeğinize yüreğinize sağlık değerli
Mahir kaleminizi yürekten kutluyorum.
Tebrikler. Her şey gönlünüzce olsun.
Huzurlu mutlu aydınlık yarınlar diliyorum.
Selamlar dualarımla.

Tebessümle, güzel bir şiir okudum, ama susmaz içimizdeki o koca karılar bu moruklar.☺️☺️😂😂😂
Yüreğinize sağlık, kaleminiz kavi duygunuz daim olsun. Saygı ve hürmetle.👏👏👏👏👏

Güzelmiş. Tebrik ediyorum Seyide hanım. Şairler hakkındaki analize katılıyorum. Sosyolojik, psikolojik olarak da şimdi bir narsizm tufanı koptu. Herkes narsist. Ya da bunu söylemine taşıyanlar hep diğerini narsist olara görüyor. O zaman kim kalıyor hep diğeri narsistse. :)