Gitseydin Ne Kalırdı?

Korkarak soruyorum bunu kendime.
Çünkü bazı soruların cevabını bilmek istemiyorum.

Yine de geliyor aklıma işte,
gece koltuğa uzandığımda,
telefon elimdeyken, kimseye yazmazken:

“Ya bir gün gerçekten gitseydin?”

İlk başta bir eksiklik olurdu belki.
Sandığım gibi büyük bir boşluk değil.

Elimi uzattığım yön değişirdi mesela.
Yanıma dönme alışkanlığım boşa düşerdi.
Bir an, bir şey söyleyecek gibi olur
sonra vazgeçerdim.

Hayat devam ederdi,
Hareketlerimin bazıları karşılıksız kalırdı.

Sesin kalırdı kulaklarımda.

Rehberde adını görüp ekrana bakardım biraz.
Aramazdım.
Hatta silmezdim de.

Kalabalıkta biri senin gibi gülse
başımı çevirirdim.
İnsan birini kaybedince
yüzünü yavaş unutur,
Sesini kolay unutamaz.

Alışkanlıklarımız kalırdı en çok.

Gördüğüm bir şeyi anlatacak gibi olmak.
Mesaj yazmaya başlayıp silmek.
Gülüp dönmek ,
yanımda senin olmaman .

Yoran şey üzülmek değil aslında.
O yarım kalan refleks.

Özlem olurdu yine.

Ama ilk günkü gibi yakmazdı.
Daha çok, dalıp gitmek gibi.
Bir şarkı çalarken sözleri kaçırmak gibi.
Birinin hareketi tanıdık gelince
nedenini bilmeden durmak gibi.

Geçti sanırsın bazen.
Geçmemiştir.
Sadece sesi kısılmıştır.

Bende ne kalırdı biliyor musun?

Biraz daha yavaş bir ben.
Biraz daha temkinli.
Bazı şeylere hemen sevinemeyen biri.

Çünkü insan sevdiği biri gidince
neşesini değil,
içindeki rahatlığı kaybeder.

Sonra yine gülerdim belki.
Yine biriyle oturur konuşurdum.
Hayat devam ederdi çünkü.

İçimde bir boşluk olurdu,
adı konmamış.
Dokunulmayan.

Gitseydin ne kalırdı?

Bir anı değil sadece.
Birine gerçekten bağlanmış olmanın izi kalırdı

Eğer gerçekten gitseydin…

Unutmazdım seni.
Sadece daha az düşünürdüm.

Bir gün biri adını sorsa,
içimden bir saniyelik o duraksama
her şeyi anlatırdı.
Hüseyin Erdinç