Geceydi.
Yeşil bir bağa girdim,
ağaçlar sırtını dağa vermiş,
teslimiyetle susuyordu.

Şarıl şarıl akan su
zikrini çekiyordu toprağın,
kuşlar,
adı bilinmeyen bir duaya eşlik eder gibi
cıvıldıyordu.

Her yer yeşildi;
gözün değil, kalbin gördüğü bir yeşil.
Cennet denmezdi belki adına
ama cennetten bir hâl vardı üzerinde.

Rüzgâr geçti içimden,
kuş sesiyle karıştı nefesime.
“Ol” dedi sanki bir yerlerden,
“Ol ve dinle.”
Oh dedim,
ruhum ağır yüklerini yere bıraktı.

Bahçe kenarında ince bir yol,
adımlarım bana ait değildi artık.
Güller vardı,
renk değil, sır taşıyan.
Kokuları—
sözsüz bir şifa,
sessiz bir merhem.

Ne sordular kim olduğumu,
ne neden geldiğimi.
Sardılar yalnızca.
İlaç oldular.

Anladım:
Doğa susarak anlatır,
insanı insandan kurtarır,
kalbi aslına çağırır.


ALİ RIZA COŞKUN
-----------------------------------------------------------------------------
Dost Kaleminden;

ASIKLUZUMSUZ,

Şaire, şiire, güne merhaba
Yaşanan bu günler olmasın heba
Mutluluktan yana, olmalı çaba
... Gönüller, huzurla dolacak bir gün
... Tüm insanlar mutlu, olacak bir gün........Aşık Lüzumsuz