2
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
127
Okunma
ŞEHRİ İSTANBUL
Gördü ya beni,
Şehristanbul yine astı yüzünü.
Geldiğimden beri
tutmuyor bir günü sonraki günü;
kâh karlı,
kâh yağmurlu,
kâh parçalı bulutlu…
Efkarımı dağıtmaya yetmese de
bulutların ardından
utangaç bir çocuk gibi
sırıtıyor güneş bazen.
Ya insanlar…
Onlara ne demeli?
Somurtmayı ezberlemişler sanki,
belli ki gülmeyi unutmuşlar
Allah’tan masum çocuklar var;
içimi ısıtan,
yüzüme bahar süren küçük mucizeler gibiler.
Avlanmayı unutmuş,
mama dilenen kediler;
sokakta pinekleyen köpekler.
Hırsız Albatroslar...
Ve candan dostlar,
her şeye rağmen kuşlar;
ürkütsen,
anında kanat açıp uçacaklar.
Şehir hep aynı şehir,
insanlar yorgun,
hava kararsız…
Ama gökyüzü hâlâ açık;
bir ihtimal güneş doğacak.
5.0
100% (2)
Şiirin sahibi
Cevap Yaz