ROMA’YI HEP YAKMAK

Myra’ın kapılarına dayanmıştı gladyatörler.
Ağlamaktan morarmış gözleriyle suskundu
Roma’nın bütün dilberleri,
Askerlerden çoktular.
En öndeki güzelin mor elbisesi,
bin kişilik orduyu,
bir kişilik yapıyordu.
Ege’nin istiridyeleri mor elbiselerin üstünde,
arıyorlardı çocuklarının masum yüzlerini.

Asaleti kendinde göremeyen,
kim varsa Dünyada
acizlik pozlarıyla,
elbiselerinin ardına gizlenmeyi becerirken
Dünya’yı da becermişlerdi.

Bir istiridyenin mor renginde,
asil duruşlarını aramışlardı aristokrat Vandallar.
Bir bez parçasının renginde ölüp giden istiridyeler,
mor renkli gözyaşlarıyla,
bir elbiselik kumaşın kurbanlarıydılar
kimsesiz gladyatörler gibi

İda’nın tanrıları çıplak geziyorlardı
dağların zirvelerinde,
ya da körfezin kıyılarında fingirdekti güzeller.
“Menekşenin moruna
Ölüyorum yoluna” türküsü daha icat olmamıştı.

Paris, İda’nın tescilli çobanı,
güzel kadınlara bayılıyordu.
Aşil Herkül’ü öldürmekle meşguldü.
Aşil yaptıklarından ayılıyordu

Myra’nın açıklarında,
istiridye kabuklarından gemiler,
Myra’nın sokaklarını renk gölüne çevirmişlerdi.
Kan kırmızı soluyordu her şey
Kılıçlar fırça olmuştu
İnadına mor akıyordu sokaklarından Myra’nın.
Bütün kadınlar, anadan üryan.
Elbiselerini yıkıyorlardı durmadan,
Vazgeçmiyorlardı mor renk olmadan.
İstiridyeler bakıyordu.
Hiçbirisi ağlamıyordu.
Ölüler bakarlar da ağlamazlarmış.

Eşine mor renkli elbise bulamayan bir Romalı,
yeniden Roma’yı yakıyordu.
Öfkeden gözleri morarmıştı,
Renksiz renksiz bakıyordu.

Şuayip ODABAŞI
14.10.2023/KEPEZ