TÜRKLERİN BİLİNEN İLK ŞAİRİ VE İLK AŞK ŞİİRİ
APRIN ÇOR TİGİN’in.. Yedi dörtlükten oluşan bu şiirin ilk dörtlüğü kayıptır. Turfan kazılarında bulunmuştur.“Sevgili” adı verilebilecek olan bu şiir, Uygur edebiyatının, dolayısıyla Türk şiirinin ilk ve en eski lirik şiir örneği sayılmaktadır.
“AMRAK” (SEVGİLİ)
kasınçığımın öyü kadgurar men
kadgurdukça
kaşı körtlem
kavışıgsayur men
Yavuklumu düşünüp dertleniyorum.
dertlendikçe
kaşı güzelim
kavuşmayı özlüyorum
öz amrakımın öyür men
öyü evirür men ödü/…/ çün
öz amrakımın
öpügseyür men
Kendi sevgilimi düşünürüm ben
düşünürüm düşünürüm de… [mısra kopuk!]
kendi sevgilimi
öpmek isterim ben
barayın tiser
baç amrakım
baru yime umaz men
bağırsakım
Kaçıp gitsem
güzel sevgilim
gene de gidemem ki ben
merhametlim!
kireyin tiser
kiçigkiyem
kirü yime urnaz men
kin yıpar yıdlıgım
Sokulayım desem (sana)
yavrucuğum
gene de sokulamam ki ben
misk gibi güzel kokulum!
yaruk tengriler
yarlıkazunın
yavaşım birle
yakışıpan ardılmalım
Işık Tanrılar
sayesinde
huyu güzelimle
birleşip ayrılmayalım
küçlüg priştiler
küç birzünin
közi karam birle
külüşüpen külüşügin oluralım
Kudretli meleklerin
kudreti sayesinde
kara gözlümle
gülüşüp oturalım.
KAYNAK : Şinasi Tekin, Türk Dünyası El Kitabı, Ankara 1998, s.46-47