Değerli dost şairim..Türk edebiyatı ile halk şiiri geleneğinin hüzünlü bir harmanı gibi; buram buram sitem, yalnızlık ve hayal kırıklığı kokuyor. "Gönül Hicran İçinde" başlığıyla sunduğun bu mısralarda, sadece bir ayrılık acısı değil, aynı zamanda hayata ve insanlara karşı duyulan derin bir kırgınlık var.
Güneşin ufka küsmesi" ve "zamanın çarklarının talan olması," o çarkların kırılıp dış dünyayla bağının koptuğunu gösteriyor. Acı o kadar büyük ki, fiziksel zaman (gece/gündüz) anlamını yitirmiş.
​"Her tebessüm birer duvarmış" dizesi, ilişkilerdeki sahteliğe vurulan çok güçlü bir darbe. gülümsemelerin ardındaki samimiyetsizliği geç de olsa fark etmenin sancısını çekiyor şair....
"Usta, dokun tele" hitabı, şiire bir bozlak ya da ağır bir sanat müziği havası katıyor. Acının artık sözle değil, ancak bir mızrap darbesiyle, feryatla dışa vurulabileceği hissettiriliyor...
Kalemin kutsallığı bitmesine üstad

Kutlarım üstadım , anlam , anlatım ve verdiği duygu ile severek okudum. nicelerine...saygılarımla