İnsan perdedir kendisine

İnsan bir perdedir, ardı zifiri karanlık,
Kendi yalanına mahkûm, bir nefeslik anlık.
Doğana aykırı düştün, eşyaya ram oldun,
Sonsuzluk ararken, bir avuç toprakta boğuldun.
Tatminsizliğin eksiklikten değil, ey yolcu;

Sen, sende olmayanı kendinin sanmaktan yoruldun.
Güç dedin, bileğine pranga vurdun önce,
Sevgi dedin, nefsinin kuyusuna düştün ince ince.
Oysa ne hükmetmek şifadır, ne de bir cana tapmak;
Kurtuluş; amaç sandığın her şeyi yolda bırakmak.

Sen, kendini yanlış bir hedefe kurban eyledin,
Varlığını, "yokluk" denklemiyle hiç eşlemedin.
Basit sandığın o terazi, aslında kalbindir,
Kefesine ne koysan, ağırlığı kendi derdindir.
Bu denklemde "ben" dedikçe, hesap şaşar gider,
Sayılar çoğaldıkça, ruhun her gün iflas eder.

Ve insan, o büyük sırra erdiğinde değil;
Kendi yokluğunu
Reddetmekte direndiğinde,
Kendi sahte ışığının karanlığında,
Kendinden delirmektedir.