AŞK NE GÜZEL ŞEY

Aşk ne güzel şey…
İnsanın omuzlarını indiriyor önce,
fark etmeden taşıdığı yükleri
usul usul yere bırakıyor.

Sabahları daha erken uyanıyorsun mesela,
alarm çalmadan.
Pencereyi açınca gelen hava
daha önce de aynı havaydı aslında
ama bu sefer içinde bir şey kıpırdıyor,
“yaşıyorum” diyorsun,
ilk defa demiş gibi.

Sokakta yürürken kimse değişmemiştir,
aynı bakkal, aynı köşe başı,
aynı çatlak kaldırım taşları…
ama sen değişmişsindir.
Adımların hafiflemiştir,
yere değil de
bir ihtimale basıyormuş gibi yürürsün.

Aşk ne güzel şey…
İnsanın içindeki gürültüyü susturuyor.
Daha az konuşup
daha çok hissediyorsun.
Kalabalıkların ortasında bile
içinde tek kişilik bir huzur açılıyor.

Bir mesaj sesi
koskoca günün yönünü değiştirebiliyor.
Bir gülüş,
haftalardır çözülmeyen düğümü çözebiliyor.
Bir “iyi misin?”
insanı yeniden ayağa kaldırabiliyor.

Eskiden kafana taktığın şeyler
şimdi uzaktan geçen bir araba gibi,
duyuluyor ama dokunmuyor.
Çünkü insan,
birinin kalbinde yer tuttuğunu bilince
dünyayla kavgası azalıyor.

Aşk ne güzel şey…
İnsanı daha iyi biri olmaya zorluyor.
Daha sabırlı,
daha yumuşak,
daha insaflı…

Sırf o üzülmesin diye
sesini alçaltıyorsun.
Sırf o yorulmasın diye
kendi yorgunluğunu saklıyorsun.
Sırf o gülsün diye
içindeki karanlık odaların ışığını yakıyorsun.

Ve bir gün fark ediyorsun;
sen artık sadece kendin için yaşamıyorsun.
Yaptığın planlarda iki kişi var,
kurduğun hayallerde bir çift ayak sesi.
Gelecek dediğin şey
tek kişilik bir yol olmaktan çıkmış.

Aşk ne güzel şey…
İnsanı korkutmuyor değil.
Kaybetme ihtimali,
uzaklık,
yanlış anlaşılmalar…
Hepsi kapının önünde bekliyor.
Ama yine de diyorsun ki:
“Değer.”

Çünkü o kalbine dokunduğu an
dünya daha yaşanır bir yer oluyor.
Gökyüzü biraz daha mavi,
şarkılar biraz daha anlamlı,
sessizlik bile daha az ürkütücü.

En güzeli şu:
Ne olursa olsun,
kim ne derse desin,
hangi mesafe girerse araya girsin…

Birinin kalbinde bıraktığın yer
silinmiyor.
Birinin gözünde parladığın an
geri alınmıyor.
Birinin hayatında açtığın pencere
tamamen kapanmıyor.

İşte aşk bu yüzden güzel.
Geçse bile izi kalıyor,
bitsе bile öğrettiği duruyor,
uzaklaşsa bile
bir köşede ışığı yanıyor.

Ve insan şunu biliyor en derinde,
sessizce, kimseye söylemeden:

Kimse senden alamıyor O’nu….
Hüseyin Erdinç