7
Yorum
15
Beğeni
5,0
Puan
212
Okunma

Ne göğsümde bir çarpıntı,
Ne içimde bir nefes,
Yüreğim firar etmiş,
Gövdem sanki bir kafes.
Ben mi benden uzağım,
Yoksa yol mu kapandı?
Adını koyamadığım
Büyük bir sessizlik bu,
Sanki dünya durdu da,
Bir tek zaman uyandı.
Sende emanet desem,
Elini uzatmazsın,
Bende kalsın desem de,
Yerinde durmazsın.
Ne sen “gel” diyorsun,
Ne ben “git” diyebiliyorum,
İki eşik arasında,
Adsız bir sancı gibi;
Benden hem varlığından geçip,
Hem seni bekliyorum.
Tutmaya kalksam
Avucumda eriyor bu sızı,
Bıraksam, gecenin en
Karanlık, en kör yıldızı...
Sahipsiz bir acıyı
Taşımakmış meğer asıl yük,
Ne ben kendime yettim,
Ne sen bana ev oldun;
Şimdi bu sessizlik de,
senden de büyük boşluk...
(Cangülüm) saat 16:30 tarih. 04/02/26
Nebahat Kılakay
5.0
100% (7)