Dağılan umutlarımı yerden topluyorum,
cam kırıkları kesiyor avuçlarımı,
ama kanayan elimle bile
harama uzanmıyorum.
Çünkü ben
kirlenerek ayağa kalkmayı
zafer saymadım...

Kırılan dallarım var,
balta düşmandan gelmedi,
insan kılığındaki gölgeler vurdu.
Şimdi soruyorum:
Hangi yürek onaracak bunu
zalime selâm durmadan?

Yıkılmış bir enkazım var,
üstünde nutuk atanlar utansın!
Her taşın altında bir ah,
her ahın içinde bir çocuk sesi…
Bu düzen buysa
ben bu düzene diz çökmem...

Ey doğruluk!
Sen bu çağda yetim mi kaldın?
Ey adalet!
Seni de mi sokaklara attılar?
Bak, saraylar yükseliyor
ama insan küçülüyor,
vicdan eğiliyor,
hak susuyor...

Kalan günlerim
temiz insanla karşılaşmayacaksa,
varsın yollarım
sokaklara çıksın.
Kimsesiz mazlumlar olsun
toprağa ektiğim tohumlarım;
ben yeşermesem de olur,
yeter ki onlar solmasın...

Zalime meyil eden yürek
yaklaşmasın bu yaraya!
Benim acım
sadakayla değil,
adaletle diner.
Benim öfkem
insana değil,
zulmün kendisine...

Allah’ım,
Beni güçle değil,
doğrulukla ayağa kaldır.
Kazandırırken kirletme,
kaybettirirken onurlu bırak.
Elimi harama,
kalbimi zalime düşürme...

Eğer bu dünyada
temiz kalmanın bedeli yalnızlıksa,
razıyım.
Ama bu enkazdan
bir mazlumun duası yükselecekse
işte o zaman...En mutlu anımdayım....

Erol Kekeç/04.02.2026/Namazgah-Çamlıca/İST