Ah Dudu teyze ah!
Duydum ki Yılmaz ölmüş, Hasan da bıçaklanarak öldürülmüş. Yılmaz Yusuf'un burnunu kırmıştı bir zamanlar, o günlerde onu yakalasaydım param parça ederdim ama baktım ailemin önde gelenleri komşuyuz diye kılını kıpırdatmıyor ve suduyorlar senin gül hatrın için. O çocuk yüzü gözü mosmor ne acılar çekti, ben gördüm, ben şahidim. Onun bütün yaralarının bir numaralı tanığıydım.

Ah Dudu teyze ah senden yana bi sıkıntımız yoktu ama çocukların fırlamaydı. Hele Hasan'ın o bakışları yok mu, korkuyordum, korka korka evden çıkıyordum.

Yine de aynı mahallenin çocuklarıydık, beraber büyüdük, beraber top koşturduk.

Bu son gelişimde gittim eski mahalleye, bir bizim bina kalmış ayakta sendeleyen, bir de mıstık amcaların bungalow evi ama göçmüş gitmiş, tanıyamadım. Dedim bu o ev mi? İnsan insanı tanıyamıyor bu zamanda, kaldı ki bir taş binayı tanısın, şimdi ben bir evi tanıyamamışsam ne çıkar, hem kime ne bundan?

Şimdi koca koca gökdelenler, rezidanslar var, dedim vay be! Bu *oklu dereye bile boyunun kaldıramayacağı gözetleme kuleleri dikilmiş.

Bizim eski ev doğallığını koruyor, dışarda taburelerde oturup gelene geçene çay ikram ettiğimiz şirin köprümüz de dirayetli görünüyor mşh! Merdivenlerinin bir iki basamağı -o da zaten üç dört basamak falan- kırılmış köşeden.

Dedim taş deyip geçmeyin, kırılıyor işte! Kırılıyor her şey...Babaannemin ve Yusuf'un yokluğu acayip dokunuyor bana...

Amcamda çay içtim, bir ara kalktım odaları dolaştım. Babaannem bu pencereden torunlarının yolunu gözlüyordu her gün...Her gün bu pencerenin önüne kim bilir kaç kez gelip dakikaları sayıyordu garibim!

Yatak odasına gittim, uzanacaktım aslında, kalmıştır mutlaka kıyıda köşede kokusu...İnsan içinden geldiği gibi davranamıyor. Ailen bile olsa yadırganırsın, kafayı yedi derler. Ben diyorum da zaten, inanmıyorlar ya da işlerine gelmiyor.

Banyoya gittim sonra...o küvette sırtını lifle sıvazlamıştım kaç kez...Aynaya baktım, bi ümit dedim belki aynada soluk da olsa bir silüetin belirir.

Amcam resimlerini kaldırmış, kızamıyorum da...çünkü hãlã bir parçan sanki onda yaşam sürmekte. Senin bize olan düşkünlüğünü amcamda gördüm ve derinden hissettim.

"Meral doğruyu söyle, iyi misin?"

Amcamın boynuna sarıldım. Onu boynundan öptüm! Biliyor musun amca bu soruyu uzun zamandır kimse sormuyor böyle senin gibi, böyle duyumsatarak, böylesi bir içtenlikle...Hep bir soğukluk giriyor araya, hep taş binalar.

İyi geldi sarılmak, iyi geldi...bu kadar acının içinde kısa süreliğine birinin omzuna yaslanmak.

Ah Dudu teyze ah! Oysa konuşmayacaktım, konuşursam çünkü biliyorum yine bir yaradan kanayacağım.

Uzattım affola, konuşturan şiire selam eder, gözlerinden öperim.