Gölgesi ağır gelir o vuruşun yüreğime,
Sildin ya beni, mühür vurdun dilime.
Korkma, ne bir sitem çıkar artık ne de bir feryat;
Ben o kalemi bir daha almam elime.

Bırak, o kalem düştüğü yerde öylece kalsın,
Yazılmamış hikayeler, silinenlere yansın.
Sen tek kalemde bitirdin ya her şeyi bende;
Artık bu sessizlik, senin en büyük hatıran olsun.

Bir çizgi çektin, boydan boya beyaz sayfamda,
Ne bir harf bıraktın geride, ne de yarım bir veda.
Tek hamlede yok saydın, oysa her satır sendin;
Şimdi bir yabancı gibi geçip gidersin yanımda.

Kırık bir uç bıraktın, kağıdı yırtan o hırsla,
Toplayamazsın artık, dağıldım bin bir parça.
Zamanı geri sarmak, silgiden medet ummak boş;
Mürekkep bitti artık, sevda döndü bir borca.

O kalem ki bir zamanlar adını kutsal yazardı, Şimdi ellerimde sadece soğuk bir anı kaldı. Sen sildin, ben ise defteri tamamen kapattım; O günden beri içimde koca bir boşluk yer aldı.

(KOR)