5
Yorum
18
Beğeni
0,0
Puan
113
Okunma
Bazı yüzlere bakıyorum,
Kır çiçekleri gibi doğal güzel...
Ama boyunlarını bükmüş !
Gözlerine bakıyorum;
Sanki toprağından koparılmış,
Vazoda yaşamaya çalışan
Gelincikler, papatyalar misali ...
Yüzlerinde gizlenmiş bir yorgunluk...
Hayatın acılarıyla boğuşmuş,
Derin suskunlukları var...
İçlerinde yüzlerce söylenmemiş söz,
Göz pınarlarından akmayan gözyaşları,
Kendi savaşlarını veriyorlar.
Kanatları kırılmış kuşlara,
Yaprakları düşmüş dallara benziyorlar.
Ama yine de
Kırık kanatlarla uçmayı deniyorlar.
Güçlerini topluyor yeniden filiz veriyorlar .
Belki de onlar hayata en zorundan başlayıp
Kendi hikayelerini böyle yazıyorlar.
Orhan Gülaçar
Cevap Yaz