İSTİDA - Gibi Halim -

​Ah benim bu bekâr hallerim!
Faturası ödenmemiş odalarda,
Kendi gölgemle kavgalıyım.
Annem dersen, her akşam mesaide;
Ya eski bir meyhanenin duvar dibinden,
Ya da martıların o doymak bilmez,
O simit kokulu feryadından topluyor beni.
​Hâlbuki bilmem ki ben içmesini;
Hele martılarla dost olacak kadar,
Hiç yakın olmadım denize.
Ben sadece "gibi"yim efendiler;
Köy yolunda bir toz bulutu gibi,
Kendi sesine yabancı bir yankı gibi…
​Yahu ana, bırak peşimi artık!
Görmüyor musun?
Benden adam olmaz.
Benim nasibim;
Bir cebimde delik,
Bir cebimde çocukluktan kalma bir bilye,
Ve dimağımda hep o köye doğru kaçan hüzün…
​Bırak ana,
Benden adam olmaz;
Ben ancak şiir olurum ...

MAĞLUP BİR AKŞAMÜSTÜ ŞERHİ
- Yalın Halim -

​elinde bir lamba, anam beni her gece topluyor
eski bir meyhanenin o küf kokulu karanlığından
yahut martıların simit kokulu o yırtıcı çığlığından
oysa ben kadeh tutmayı bilmem, sevda haracı ödemem
ne de bir martıyla ahbaplık edecek kadar denize yakınım
ben ki; köye doğru sapan o tozlu raylarda
kendini unutmuş, yaralı bir katardan ibaretim
​ah benim bu iflah olmaz bekâr hallerim!
belalı bir yalnızlık bu, sırtımda ağır bir urba
üstelik hava da soğuk, sanki her yer kış sabahı
yahu ana, bırak peşimi, bu yokuşta nefesim bitti
çocukluk bilyelerimi bir kış gecesi sobalarda yaktım
anlıyor musun?
benden adam olmaz, benden ancak bir firar çıkar
ben ancak bu karanlığın ortasında
kendi gölgesine çarpan o meçhul yolcu olurum ...

​BENDEN ADAM OLMAZ ANA!
- Of Halim -

​bak yine akşam, yine sökük dikişli bir yalnızlık...
anam düşmüş peşime, sanki dünyayı ben kurtaracakmışım gibi!
topluyor beni eski meyhanelerin o izmarit kokulu gölgesinden,
ya da martıların simit peşinde attığı o arsız çığlıklardan...
yahu ana, ben kadeh tutmasını bile beceremem,
içtiğim iki yudum şarap değil, sadece kederin suyudur.
deniz dersen, o zaten bana küs;
bir martıyla iki lafın belini kıracak kadar yaklaşamadım ki kıyıya!
​benim ruhum, bizim köyün o tozlu yollarında kalmış.
bir "gibi"liktir gidiyor; sanki yaşıyormuşum gibi,
sanki adam olacakmışım gibi...
boşuna yorma o yorgun dizlerini peşinde,
bırak ana, bırak yansın bu kaset, sarsın bu hayat!
benim çocukluğum o koca kavağın gölgesiyle beraber sobada yandı.
küllerimden de saray maray çıkmaz, ancak bir tutam hüzün kalır.
​anlıyor musun ana?
benden adam olmaz!
ben ancak babamın yarım bıraktığı bir öfke bakiyesi,
senin o salçalı ekmeğindeki o eşsiz huzur,
ve bu koca dünyanın ortasında tek başına bir "hiç" olurum.
adamlık sizin olsun,
ben çocuk kaldım;
üzerimi ört, ışığı söndür...

BİTMEYEN BİR YALNIZLIĞA ŞERH
- X Halim -

​ah benim bu iflah olmaz, bu bin defa ölmüş bekârlığım
anam her gece beni hüzün coğrafyalarından topluyor
ya eski bir meyhanenin o intihar kokan gölgesinden
ya da martıların simit çığlıklarına karışmış yalnızlığımdan
oysa ben ne içmesini bilirim, ne martılarla dostum
ben ki; denizin kıyısında susuzluktan ölen bir adamım
benim hikâyem, bizim köyün o tozlu yollarında yarım kaldı...
​ana, yorma o mukaddes ellerini, çekil yolumdan
zira benden adam olmaz, benden ancak acı olur
ne zaman bir aşka niyetlensem, koordinatlarım şaşar
benim kalbim, muhtarın duvarına çarpan o traktör tekerleği gibi
parçalanmış, dağılmış, darmadağın...
çocukluk bilyelerimi bir kış sabahı mezarlığa gömdüm ben
artık ne teybe sarılan kasetler döner geri,
ne de o koca kavağın gölgesi serinletir içimi.
​bırak ana, bırak bu perişan halimle kalayım
senin o salçalı ekmeğinin tadı bile iyileştirmez bu yarayı
benden adam olmaz ana;
ben ancak bir şiirin en kederli dizesi,
hiç bitmeyecek bir şarkının o en acı es’i olurum.
beni sevme ana, beni unut;
çünkü ben, kendi gölgesinde kaybolmuş bir adamım...
​ "Yani":
​“bir kaset şeridi gibi dolanmışsa boynuna hayat
ne geri sarmaya gücün yeter, ne koparmaya
anamın sesinde üşüyen o son kış günüydü adamlığım
şimdi bütün denizler yabancı, bütün limanlar kapalı...”

FOTOĞRAF: ANAMIN SESİNDE BİR ÜLKE
- Mühürlü Halim -

​Bak benim şu bekâr hallerime,
Sanki bir alfabenin en yakışıklı harfini kaybetmişim gibi.
Anam beni her akşamüstü,
Eski bir meyhanenin gölgesinden,
Yahut martıların o simit kokulu, o iştahlı ağzından topluyor.
Oysa ben ne içmesini bildim,
Ne de bir martıyla dost olacak kadar denize yakıştı kalbim.
​Benim aslım, bizim köye doğru uzanan o tozlu mısra...
Hani o koca kavağın gölgesi vardı ya;
İşte o gölge, anamın sesindeki o en kısa kış günüymüş meğer.
Şimdi bir teyp kasedi gibi sarıyorum hayatımı,
Kalemimin ucunda kırık bilyeler,
Yanağımda sahte altınların o gerçek şamarı...
​Yahu ana, bırak peşimi,
Zira benden adam olmaz;
Ben ancak bir şiirin orta yerinde,
Nefesi kesilen o hüzünlü virgül olurum.
Bırak, benden adam olmaz;
Çünkü ben,
Seni sevdiğim kadar çocuk,
Seni unuttuğum kadar eksiğim...
​ "Mühür":
​“Sizin hiç çocukluğunuz yandı mı?
Benimki bir kış sabahı, sobada kül oldu.
Şimdi bütün bekârlıklar biraz eksik,
Bütün martılar biraz annem kokuyor.”...