Mürekebe Düşen Gözyaşı
Karanlık yeryüzüne hükmedince,
Anı denen yaşam kesiti
Gelir, konar göz bebeğime.
Sessizce yanağım ıslanır,
Çeneden bir damla düşer beyaz yaprağa.
Yazının mürekkebi dağılır,
Umutsuzca uzatırsın ellerini boşluğa.
Ama ellerinin uzandığı karartı
Tutamaz ellerini.
İçin buruk, içine kapanırsın,
Yanağın ıslanır,
Şiirine düşen kelime ağlar.
Ama gece saçlı bunu bilemez hiçbir zaman.
Gözyaşlarının rengi aynı mıdır acaba?
Yastığına sarılıp gizlice ağladın mı hiç?
Çaresizce iki büklüm
Yorganına sığındın mı?
Gecenin en ıssız anında
Saatin kalp gibi atan sesini duydun mu?
Ben duydum,
Ağladım, bekledim.
Gözyaşlarım yastığımda hatıra kaldı.
Kaç gün bekledim aramanı,
Kaç mum söndürdüm tan yeri ağarırken.
Kaç şiire düştü aşkımın izleri…
Biliyorum artık yokum yüreğinde, ama bırak,
Dağınık kalsın kalbimde aşkımın kırıntıları.
Unuturum belki bir gün yüreğimi, eski günleri,
Belki de masada beyaz bir sayfa kalır
Ve sayfaya dağılmayı bekleyen mürekkep…
Eyyüp Balta