İstanbul’da kaldı sesin,
akşamın içine karışık.
Adını düşünerek yürüdüm
kaldırımları yavaşça,
özlemek bu kadar sakin
olabiliyormuş meğer.

Boğaz’a baktım,
su seni saklar gibiydi.
Kalabalığın içinde
adın dolaştı içimde,
kalbim ilk kez
tereddütsüz atıyor.

Şehir geçip gidiyordu,
ben duruyordum.
Acelem yoktu
çünkü biliyordum,
bazı bekleyişler
kavuşmanın yoludur.

İzmir’e indim sonra,
rüzgârı tuzlu, yüzü açık.
Kordon’da oturdum,
güneş inerken
içimde bir sevinç vardı,
iyi bir şeye yaklaşıyor gibi.

Martılar bildi hâlimi,
bir simit parçası kadar.
Paylaştım içimdekini,
bu kez hafifledi,
gerçekten.

İki şehir sandım önce,
meğer aynı yere çıkıyormuş yollar.
Biri seni büyütmüş içimde,
biri bana seni getirmiş.

Derken sabah oldu.
Bir vapur yanaştı iskeleye,
bir tren durdu içimde.
Kalabalığın arasından
gözlerin geldi bana doğru.

Ve anladım
Bazı kavuşmalar
uzaklıktan değil,
zamanını beklemekten geçer.

Turgay Kurtuluş