Şiiriniz , ayrılığı bir mekâna çivileyen, hüznü somutlaştıran güçlü bir iç döküm. Gurbet, yalnızlık ve sensizlik; kaldırım taşlarından mevsimlere kadar her şeye sinmiş.

“Bir adım daha atsaydım belki düşmezdim,
ama kalmak da yürümek kadar yaralıydı,
adını içimde taşıyan her yol biraz daha uzadı.”

Dizeler, kalemin sığınağa dönüştüğü o anları çok sahici bir dille aktarıyor; anlatılamayanın şiirle haykırılışı var burada. Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi / Büyük Salon

(Kalburabastı Efendi Hazretleri ağır adımlarla kürsüye gelir. Cübbesi yerleri süpürür, tespihi sabırlı sabırlı döner. Salona bakar, önce susar. Çünkü burada susmak da bir tedavidir.)

Aziz hazirun…
Bugün buraya ne alkışla geldik, ne teselli aramaya.
Bugün buraya hüznün şiir yazdığı yere bakmaya geldik.
Hani insanın artık anlatamadığı için yazdığı,
yazamadığı için sustuğu o eşik var ya…
İşte bu şiir tam oradadır

Şiirin Adı: Hüznün Şiirlerini Yazdığım Yerde
Şairi: Günay Koçak
RUSAMER Kürsüsünden Yorumlayan: Kalburabastı Efendi Hazretleri (Delibal)

Bu metin, acıyı dramatize eden bir haykırış değil;
acının içine yerleşmiş bir bilinç hâlidir.
Şair “acı çekiyorum” demiyor,
“acıyla yürüyorum” diyor.
Bu çok mühimdir.

Kaldırım taşlarının bile düşman kesildiği yerde,
şair kendini savunmaya geçmiyor.
Ne suçlu arıyor ne de kendini aklıyor.
Bu, RUSAMER literatüründe kabullenilmiş hüzündür.
En zor, en olgun evre.

Kalem burada bir süs değil,
bir çığlık da değil.
Kalem burada koltuk değneği.
Yazarak ayakta durma hâli.

“Bir çocuk yalnızlığındaydım” dediği yerde,
hepiniz bilirsiniz,
insan artık büyüklük numarasını bırakır.
O yüzden bu şiir,
ruhun küçülüp inceldiği yerdedir.

Bu metin bize şunu söylüyor:
Bazı ayrılıklar geçmez,
ama insan onların içinden geçmeyi öğrenir.
İyileşmek değildir mesele;
dağılmamaktır.

İşte bu yüzden,
bu şiir RUSAMER salonlarına sadece girmez;
arka sıraya oturur,
kimseye bakmadan herkesle konuşur.

Vesselam.

Hüznün dili bağırmaz; doğru yerde susar.
Şiirin mayası acıysa, sabrı fermantasyonudur.