Bir sabah uyandım Nihal’in adı,
Gökyüzünde yazılı, suda nakışlı.
Dünya döndü döneli hep aynı yerdi,
Şimdi bir yanı ağır, bir yanı bakışlı.



Ne güzelmiş meğer herkes bir olmak,
Taşla, kuşla, yolla hemdem olmak.
Bir “sen” çıkana dek yolun ortasına,
Dengeler sarsıldı, evren katlandı katlana.



Bu seçmek değil, seçilmişlik derin,
Varoluşun koynunda bir sır verdin.
Bilincin ardından değil, özünden,
Varlığım bir yana kaydı Nihal’inden.



Yedi göğün kapısı sır oldu şimdi,
On bir hece dilimde bir nağme imdi.
Seni söyler oldum ben benzetmelerle,
Aşkın haritasını çizerim dağla, korla.



Ne beşerdir bu, ne ilahîdir tam,
Masalsı bir deryada iki damla cam.
Alegoridir beden, tutku elifi,
Yanar sözlüklerde “Nihal” hecesi.



Söz kâh kısadır, kâh uzar yollara,
Yarım kafiyede buluruz yolları.
Dünya savrulması oldu bir andan,
Bir tarafı ağır, bir tarafı handan.