Şiirin Adı: SENSİN
Şairi: Ali Altınlı
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri / Celil ÇINKIR

Selam ile…

Buyurun efendim, bu şiir tam anlamıyla “sensinli külliyat” sınıfına girmiştir!
Öyle böyle değil; rota sensin, nota sensin, saat sensin… Yetmemiş, tabutun tahtası bile sensin! 😄
Kalburabastı Efendi der ki:
— Bu kadar “sensin”den sonra insanın kendine “ben neyim?” diye sorası gelir!

Şair işi baştan sıkı tutmuş; sevda gemisini pusulasız bırakmamış, rotayı doğrudan “sen”e kilitlemiş. Makam, güfte, nota tamam; müzik seti full! Hasret mektubunun fiili de hazır: Gel artık. Nokta da sensin, virgül de… Editör kalmamış metinde!

Bahçe tarumar, heceler öksüz, geceler uykusuz… Ama ne hikmetse takvim çalışıyor; saat, gün, hafta hep “sen.” Yani sevgili yalnızca duygusal değil, takvimsel bir varlık hâline gelmiş. Takvim yaprağı değil, takvim bizzat kendisi!

Ve final… Kalburabastı Efendi burada hafifçe boğaz temizler:
— Ölürsem tabutumun tahtası sensin demek, sevdayı marangozluğa bağlamaktır üstadım! 😄
Ama kabul edelim; bu, aşkın en gözü kara, en dobra, en “kalburabastılık” itirafıdır.

Bu şiir, “sevgili”yi metafor olmaktan çıkarıp çok amaçlı kullanım ürünü hâline getirmiş:
Müzik, takvim, kitap, rota, hatta yapı malzemesi!
Seven adamda tasarruf da olur; hepsi tek kişide toplanmış.

Kaleminize sağlık; okuyanın yüzü gülerken yüreği de hafiften sızlıyor.
Hem güldüren hem düşündüren bu sevda hâli, tam da Kalburabastı Efendi’nin sevdiği yerden vuruyor.

Vesselam.

“Sevda ölçüsüz olursa mecaz marangozluğa kadar gider.”
“Birine her şeyi yüklersen, kendine ‘hiç’ kalır; ama şiire çok şey kalır.”