Çok içten… ve çok ağır bir yerden geliyor... Başlığıyla zaten sevdanın bir adının hüzün olduğunu anımsatıyor. Söylenemeyen ... sanki söyleyiverdiğinde tüm büyü bozulacak.

Birine yaklaşmanın eşiğinde durup geri çekilmek korkudan değil incitmemek için. “Dokunmadım” dizesi mesela… Orada koca bir sevda var ama elini uzatmamayı seçen bir kalp. Bu, kaybetmiş olmanın hüznü değil sadece hiç yaşayamamış olmanın daha sessiz, daha derin kederi ya da dokunsa yüreğin yüreğine yaslanacak mı endişesi.

“Sensizlik bir eksilme değil / Bir ağırlık” demen ne kadar gerçekti. Çünkü bazı insanlar gidince boşluk bırakmaz tam tersine, içimizde taşınan bir yük gibi kalır. Atamazsın bırakamazsın onsuzluğa alışırsın istemeye istemeye ve bu yükün ağırlığı bakışlarına vurur. El alem değil elli alem anlayamaz bunu sadece sen bilirsin.

Ve son dize…
“Ben seni / En çok / Diyemediğim yerden sevdim.”
Bu nasıl bir sevme biçimidir sukut ikrardan gelir dedirtti bana. Çünkü ne kadar seversen sev sevmenin dili yoktur. Yüreğinde demediklerin zamanla gönül telini sızlatan bir türküye dönüşür kırık dökük notalar suskun değildir içinde çalar durur. Ritmini yine senin sevdan belirler.

Kaybolan bir aşkı değil de susarak korumayı seçtiğin bir aşkın sen kalbinde tuttuğun yasını mısralara dökmüşsün. Güne böyle başlattın gerisi hayrola diyelim.
Bakalım okurken boğazımda takılı kalan düğümü hangi şiiri okuduktan sonra çözebileceğim.
Yoğunluğum bu aralar çok yorum yazamasam senin yazdıklarını kıyıdan köşeden okuyorum. Zira öyle eline kalemine sağlık deyip geçmeyi sevmiyorum şiirlere.

Nicelerini okumak üzere şiirle kal.
Yazma sevdan üşümesin.