YOKLUĞUN HASRETİ
​Adını bilmeden adını andım,
Boşlukta elini tuttum mu sandın,
Güneşten üşüyüp, karda yandım da,
Hiç olmayan birine yandın mı hiç,

​Pencerem ardında bir gölge bekler,
Takvimden dökülür öksüz emekler.
Sustukça içimde büyür dilekler,
Sesi duyulmazı duydun mu hiç,

​Yastığımın yanı hep biraz ayaz,
Kime bu sitem, kime bu niyaz,
Kaderin yazdığı o beyaz kâğıt,
Boş kalsın diye yalvardın mı hiç,

​Gelmeyecek olanın yoluna bakıp,
Kendi yüreğini ateşe yakıp,
Uykunun içinden sessizce akıp,
Hayalden bir canı sardın mı hiç,

​Sokakta yabancı bir yüz geçince,
"O mu?" deyip durdun mu ince ince,
Geceler gündüze küsüp bitince,
Güneşi doğmadan kovdun mu hiç,

​Kapıyı çalacak bir elin yokken,
Sofrada ekmeğin, bir telin yokken,
Tutacak bir dalın, bir yelin yokken,
Kendi masalında boğuldun mu hiç,

​Kimsenin duymadığı o derin dertle,
Savaştın mı her gün bin bir zahmetle,
Yokluğu sevmekten gelen hayretle,
Boş bir sandalyeye güldün mü hiç,

​Mehmet der ki; bitmez bu uzun gece,
İsmi dilimdedir, gizli bir hece.
Varlığı yokluktan daha bilmece,
Sen hiç olmayanla öldün mü hiç,
Mehmet kocakaya