Geceyi omzuma aldım, ağırdı,
Bir kentin bütün yenilgileri sığmıştı içine.
Sen yoktun;
Bu yokluk bir ülke gibi uzuyordu içimde,
Sınırları belirsiz, haritaları kanayan..

Parmaklarımda bir sigara,
Ateşin alfabesiyle yazılmış ,
kısa bir mektup gibi.
Duman yükseldikçe,
Hayat biraz daha uzak bir liman oluyordu.

Seni düşündüm:
Düşünmek bile fazla kalabalık bir eylem bazen.
İnsan kendi kalbine çarpıp çoğalıyor.
Bir kelimeyi bekler gibi bekledim seni,
Gecikmiş ama gelirse her şeyi açıklayacak bir kelimeyi.

Şehir içimde paslı bir asansör,
Durmaksızın aşağı iniyordu.
Kat kat geçiyorum kendimden:
Çocukluğum, aşklarım, inançlarım
Birbirine sürtünüp kıvılcım çıkarıyor.

Ve o an anladım:
Yalnızlık bir boşluk değil,
Fazlalık aslında;
İnsanın içinde taşımak zorunda kaldığı
Sessiz bir kalabalık.