0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
49
Okunma
Gönül Kafesinde Şenlik
Gönlün derununda fersah fersah keder,
Gönül, yine kendi içinden sızlar gider.
Bilmez neden çağlar bu dertli pınar,
Gönül ağlar, yine ancak gönül dinler.
Bir garip bülbül ki kafeste çırpınır,
Ruh sığmaz bedene, akıl firar eyler.
Bağlanmış el ayak, yollar dolanır,
İçimde tufanlar kopmaya gün sayar.
Göz pınarı kurak, lakin bulut yüklü,
Ha yağdı ha yağacak o rahmet seli.
Aşkın özü ki; neşeyle, halle örtülü,
Bir tebessüm ki bin bestenin ezeli.
Kürdî-i Hicaz’dan yankılanır Yasin,
Aşkın düğünü ne güzel, ne muazzam!
Vuslat ak bir gelinlik, ruh şenlensin,
İşte budur canın özlediği o bayram!
