​ - Saçını hangi renge boyatırsan boyat; ruhun hep o terk ettiğin şehrin renginde kalacak -

Fesleğeni mi göğe astım!
duyuyor musunuz?
sizin yüzünüzden!

penceresiz şehirler icat ettiniz,
güneşi taksitlere böldünüz,
ve ağacını arayan o sıska serçeleri
ilan ettiniz anarşist!

​siz ki,
plastik çiçekler ektiniz betonun göğsüne,
siz ki,
ruhu naylon bir hayatı dayattınız insana

bir kadın...
sahipsiz bir kadın aldandı buna
kırmızı rujuyla vurdu kendini şehrin kalbine,
bir dize gibi,
bir mermi gibi,
bir kavga gibi!

​en sahici veda mektubu,
ucuz bir otel odasında,
bir aynaya,
kan rengi bir rujla yazıldı:
"ELVEDA İSTANBUL!"

​şimdi saçlarımı boyatsam diyorum,
boyatsam da başak sarısına,
bir buğday tarlası gibi girsem aranıza;
tanımaz beni bu beton yığınları,
tanımaz beni bu kravatlı beyler

ama köyümde...
köyümde anam tanır!
anam ki toprak gibidir,
anam ki beni kokumdan,
beni acımdan,
beni hasretimden tanır!

- İstanbul, rujla yazılmış bir ’elveda’ kadar geçici, aynadaki leke kadar kalıcıdır -