Bu Gece Ölüm Bana Dokundu

Bu gece ölüm yokladı sanki beni
Bir an bedenim bana ait değildi,
Ruhum bedenimden çıktı sanki
Nefesim yönünü şaşırdı.
​
Ölüm ilk defa bu kadar yakındı,
ilk defa bu kadar cüretkâr.
Ve ben ilk defa
gerçekten korktum.
Gözlerimden yaşlar aktı sessizce
Utanmadan, saklanmadan.
Çünkü canım acıyordu
Ve ben güçlü olmak istemiyordum artık.
​
Sonra sesini duydum.
O an… her şey durdu.
“İyi misin?” deyişin
Kalbime dokunan bir el gibiydi.
Beni merak edişin,
Adımı söylerken titreyen sesin
Hayatta kalmam için
Yeterli bir sebep oldu.
​
Yine telefondan sarıldım sana.
Sesine tutundum güç alırcasına
Yanımda olmanı istercesine
Daha sıkı tutundum kelimelerine
Bu gece anladım ki
Ben seni sevmeden önce
Ölümden bu kadar korkmuyordum.
​
Şimdi sen varsın.
Ve ben seni yaşamadan
Ölmek istemiyordum.
Ellerin avuçlarımda değilken,
Kokun üzerime sinmemişken,
Yuvamızı kurmadan
Hayallerimizi gerçekleştirmeden
Gitmek istemiyordum.
​
Bu gece karanlıktı, ama sesin vardı.
O an sesin beni hayata geri çağırdı.
​
Seni çok seviyorum sevgilim.
Bunu korkunun içinden söylüyorum.
Bunu gözyaşlarımla imzalıyorum.
Bunu yaşamak istediğim
Geleceğe bırakıyorum.
​
Ama bil…
Bu korku sebepsiz değildi.
Yıllarca yalnızdım ben.
Bir kalabalığın içinde
Kimse beni gerçekten görmedi.
Anlatamadım kendimi, anlaşılamadım.
Sevilmek hep
Yanımdan öylece geçip gitti,
Hiç bana uğramadı sevgilim.
​
Mutluluğun hayalini uzun yıllar kurdum.
Kime ait olacağını bilmeden,
Sadece bir gün gerçek olmasını dileyerek

Sonra sen geldin
Bu kadar kısa bir zamanda
Bir ömre bedel anlar bıraktın içimde.
Gülüşünle, sesinle, beni merak edişinle.
İşte bu yüzden
Ölüm bu gece bu kadar ürküttü beni.
​
Çünkü ben,
Yıllarca kurduğum o hayali
Seninle gerçekleştirmeden
Gitmek istemedim.
Bu yüzden titredim.
Bu yüzden ağladım.
Bu yüzden telefonda
Sesine tutundum
Yanımda olmanı istercesine.
​
İlk defa biri
Beni bu kadar çok sevdi.
Ve ilk defa ben
Seni sevmiş olmanın hayatımın en güzel şeyi olduğunu hissettim.
​
Bu gece uyanıp uyanamayacağımı bilmiyorum.
Belki sabaha, belki sonsuzluğa…
Bunu yalnızca Yaradan bilir.
Ama ben bu gece O’na sığındım,
sessizce dua ettim.
Evlatlarımı düşündüm,
seni düşündüm.
Ve kalbimi olduğu gibi
Yaradana teslim ettim.
​
Ve yine de umut var sevgilim.
Yorgun, titrek ama gerçek.
Belki yarın gözlerimi açarım,
Belki sesin yine dokunur bana.

Açamasam bile bil ki
Seni sevmiş olmanın hayatımın
En güzel şeyi olduğunu hissettim.
Uykuya dalmadan Adını kalbime bıraktım,
Bu şiiri gözyaşlarımla mühürledim sevgilim.