Bir gecenin içine saklanmış
koca bir çağın utancıydı gördüğüm.
Boş stantlar, aç dualar, satılık vicdanlar…
Ve ben yürüyordum,
çünkü durmak,
bu çağda suç ortaklığıdır...

Kıtlık dedikleri ekmek değil,
insan.
Ruh kalmamış vitrinlerde,
ibadet tabelada asılı,
hakikat depo kapısında kilitli.
Ramazan kurulmuş, içi boş.
İnsan var, merhamet yok.
Kalabalık var, kalp yok...

Ben eski teravihleri hatırladım,
onlar yeni hesapları.
Ben secdeyi andım,
onlar metrekareyi.
Ben göğe baktım,
onlar etiketlere.

Ve balık doluydu her yer…
Ama ben sıkışmıştım.
Çünkü rızık çoktu,
adalet yoktu.
İmkân vardı,
insaf yoktu.
Dünya doluydu,
vicdan boştu.

Namaz kılınan yerde pazarlık vardı,
kitap verilen yerde hesap.
Bilgi sadaka gibi değil,
meta gibi dolaşıyordu.
Ve ben utandım…
onların yerine de utandım.
Çünkü bazı utanmalar
kişisel değildir,
çağ adına yaşanır.

Elimde fenerle gezdim karanlığı.
Çünkü bu karanlık
elektriksiz değil,
ilkesizdi.
Işık yoktu çünkü
doğru pahalıydı,
eğri ucuzdu.

Bir kadın dedi ki:
“Kirayı ancak birimiz öderiz.”
Ben sustum.
Çünkü bu çağda susmak bile bağırıyor.
İki kişi çalışıyor,
bir hayat yetmiyor.
Bu matematik değil,
bu zulümdür.

Ve caminin kapısında
135 lira yazıyordu.
Abdest bile tarifeye bağlanmıştı.
O an anladım:
Bu çağın en büyük krizi ekonomi değil,
utanmazlıktır.

Ben bağırmadım,
ama içim çöktü.
Çünkü bazı yıkılışlar sessiz olur.
Duvar değil,
insan yıkılır.

Ey çağ!
Sana şiir yazmıyorum,
sana hesap soruyorum.
Çünkü sen ibadeti süs yaptın,
fakiri yük,
merhameti lüks,
vicdanı da nostalji.

Ey çağ!
Sen insanı rakama çevirdin,
duayı slogana,
yoksulluğu kader diye pazarladın.
Ama bil:
Her rüya unutulmaz,
bazıları ifşadır.

Ben bu rüyayı görmedim,
taşıdım.
Çünkü bazı insanlar
uykuda bile sorumludur.

Ve şimdi dinle:
Ben susmayacağım.
Çünkü bu çağ
sessizlerden cesaret alıyor.
Ben unutmayacağım.
Çünkü bu düzen
unutkanlarla ayakta duruyor.

Ben hatırlatacağım.
Teravihi,
abdestin ücretsizliğini,
kitabın kutsallığını,
fakirin onurunu,
insanın insan oluşunu…

Ben hatırlatacağım.
Çünkü yıldızlar da
karanlığa karşı bir ültimatomdur.

Ve bilinsin:
Ben bu çağın çocuğu değilim,
bu çağın tanığıyım.
Ve tanıklar,
eninde sonunda konuşurlar....
Zeynep Rana-13.01.2026/Balıkesir