Kalemine Dokunan Hayal


Ne güzel çizmişsin beni o düşlerine,
Sözcüklerinin arasında buldum kendimi.
Her harfinde bir dokunuşun izi var,
Ve ben o izde ısındım sessizce, gizlice.


Rüzgârın savurduğu bir gül yaprağıydım,
Sen yazdın, ben yeniden yeşerdim.


Bir çay deminde buldum yüzünü,
Adını söyledikçe kırık yerlerim tamamlandı,
Adın dudaklarımda… içim ilk kez bu kadar evdi


Bahçemdeki gülleri sen suladın sanki,
Dua gibi döküldü her kelimen kalbime.
Yorgun akşamlarıma nefes oldun,
“İyi ki varsın” dedim, kendi kendime.


Bir hayal kurdun gecenin en sessiz yerinde,
Kalem bende dediğin anda kalbim sustu.
O hayalin içinde ben vardım sevgilim,
Ne uzaklık vardı ne zaman, şehir bile sustu.


İşte o an sokaklar senin adınla doldu,
Pencereler bizden ışık aldı.
Martılar sabaha senin sesinle uyandı,
Kaldırımlar adımlarımızı tanıdı.


Bulutları geçtik beraber satır aralarında,
Kaderin kaleminde birleşti adlarımız.
Bu şehir bir harita olmaktan çıktı artık,
Merkezi sensin, her yolumuz aynı anlamda.


Ne yazsa da zaman, ne silse de fırtına,
Biz hep aynı cümlenin içinde kaldık.
Bir ömür değil, bir kelime bile yetti,


Sen yazdın… ben inandım, biz olduk.
Kalemine dokunan o hayal var ya sevgilim,
Şehrin kalbinde attı, yüreğim yüreğinde.
İşte o hayal benim sana olan sevgimdi,


Bir hayaldi önce, kalemine dokunan,
Sen yazdın, ben inandım sessizce; zaman tanıklık etti.
Şimdi yan yana yürüdüğümüz bir gerçeğiz sevgilim.