Suskunluğumun ardindan

Bakmayın bu sükûtuma, bir sırra bürünmüşüm,
İçimde tufanlar kopar, deryalara bölünmüşüm.
Bir fırtına dinmezken, bir diğeri nâr olur,
Sükûtumun ardında, koca bir volkan yürür.

​Dışım zemheridir belki, ellerim buz kesmiş,
Lakin gönül mülkünde nice ateşler eşmiş.
Yandıkça üşüyorum, bu nasıl bir hâldir?
Vuslat bekleyen ruhum, tende bir muhaldir.

​Bir yanım hep yarım, gurbet elde naçarım,
Kendi nefsimden geçip, aslıma kanat açarım.
Gönül bir gönüle akmış, gayrısını neylesin?
Hakk, bu mahzun gönlü, aşkı ile eylesin.

​Ey elleri semada, lütfu sonsuz olan Yâr!
Sol yanım sızım sızım, her zerrem Sana intizar.
Gel de tamamla artık, bu eksik kalan canı,
Söküp al içimden, şu "ben" diyen düşmanı.

​"Ben"i benden eyle ki, Sen dolasın özüme,
Senden gayrı hiçbir iz, görünmesin gözüme.
Kül olup savrulmaya, "Sen" olmaya adayım,
Varlığından vazgeçtim, yokluğunda bekâyım.