2
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
188
Okunma
Ölümü dinliyorum,
başucumda soğuk bir rüzgâr var.
Kasırga oluyor,boran oluyor...
Ve ölümün bu soğuk hali,
hançer gibi saplanıyor göğsüme.
Zemzem suyunu bekliyorum,
Zehir akan dört çeşmeden...
Dünyaya şerbet dağıtsa da,
Bana zehir akacağını bilmeden...
Birileri din diyor avaz avaz zehir akıyor.
Gök kubbe delik deşik oluyor,
vahşi silüetler görünüyorum.
Ve ölümün en soğuk halini yaşatıyorlar bana,
babamın toprağında, annemin ocağında...
Çocukluğum ölüyor ve öldürüyorlar.
Tarihin asimilasyon politikalarını,
Bir mezar taşım olmadan yaşatıyorlar.
Bu yaşatılanlar neden hak sayılıyor bana?
Ölümün bile kolay olmadığı bir dünyada,
Yaşamak adına bir söz söylemek ne saçma.
Yaşamak vahşi silüetler görmek ise rüyada,
Ölüm en şerefli yoldur bazı çocuklara..
Abdulsamet İLGİN
13.01.2026
5.0
100% (4)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz