Gözümüzü dünyaya, açtığımız ilk günden.
Bu yaşımıza kadar, Türk dedik, Türklük dedik.
Feyzaldık alemlere, nizam veren bir dünden.
Kutlu ülkü Tûran’dan, başka rüya görmedik.

Başımızdaki Başbuğ, Türkeş’ti, Türk’e eşti.
Ülkücü ülkücüye, abla, abi, kardeşti.
Mertlik, ocağımızda, pişen en tatlıı aştı.
Vatan hainleriyle, hiç kol kola girmedik.

Mücadele ettik hep, mazlumları ezenle.
Aramızı bozmadık, kaderleri yazanla.
Şafakta darağaçları ışısa da ezanla.
Davamızdan kimseye, zerre taviz vermedik.

Devleti baba bilip tokatını yesek de.
Yeter ki hep sağolsun vatanımız desek de.
Yüzümüz hiç gülmeyip hep bedel ödesek de.
Sırrımız bizde kaldı, orta yere sermedik.

Ölüm bize uçmaktır, seve seve gideriz.
Şehadet dedikleri, bir gayeyi güderiz.
Şükreder Yaradan’a, Ne Mutlu Türküm deriz.
Çile bizim özümüz, onsuz hayat sürmedik.

Kürşat’ın yanındaki, kırk yiğit atlı olduk.
Gök girip kızıl çıkan, çelik pusatlı olduk.
Ruhi, Veli, Mustafa, Abdullah Çatlı olduk.
Bırakmadık bir hain, defterini dürmedik.

Türklük ebed müddettir, herkes bunu anlasın.
Gerekirse tüm dünya, naramızla inlesin.
Bittiler yok oldular diyen iyi dinlesin.
Kabuklara çekildik, yaşıyoruz ölmedik.

(Onuncuköylü İsmail SIKICIKOĞLU)