Tükenmez umutlar biriktirmiştim
Tükenmez umut tesbihlemeye, sanki otuz üçüncüde
Güneşin batımına dek koşturan bekleyişlerim
Kördüğüm olmuş düşüncelerimle birlikte
Paylaşılmaz sevgimden söz etmiştim yalnızlığıma
Oysa ne çabuk paylaşmışım bilemeden
Mutluluğun yarım bakışından sonra
Daha sonra mı ?

Sana haykıramadığım sözlerim geliyor aklıma
Birbirine kenetleniyor hüznümden tırnaklarım
Bütün hatıralarıma öfkeler savuruyorum
Karlar eflatun rengiyle yağıyor saçlarıma
Saçlarımda mor akşamların yalnızlığı
Öyle ki anlaşılmayan ben
Dokunsalar ağlıyorum

Şimdi sana yazıyorum bu ayrılık mektubumu
Gülerse gözlerin gözlerime... yalnız benim gözlerime
Mutlu şarkılar kümelenir dudaklarıma
Kalemimden masal rengi mısralar dökülür
Küserse gözlerin gözlerime
Zindan olur geceler, kararır tüm evrenim
Bir çakır diken saplanır gözlerime
Damarlarımda karıncalar yürür

Gittin ya
İçimde sessiz şarkıların yokluğu var bu gece
En acımasız kurşunların saplanır gözlerime
Kör gecelerde gözlerime sıkılacak
Seni düşünmek bile bir öfke sarıyor düşüncelerimde
Geçmemelisin diyorum aklımın köşesinden bile
O suçlayan sesin gelmemeli kulağıma
Sonra fırtınalar kopar sevgi çöllerinde
Deniz uzak kalmalı umut yağmurundan
Yapayalnız olmalıyım düşüncelerimden bile
Belki silinirsin içimden, belki öfkemden
Kaybolursun
Karabulutların arasında fırtınalar
Sürükler uzak bir gurbete seni

Sensiz bir dağ başı düşlerim
Dudaklarımda yine o şarkılar
Bir an yok olur belki de ümitlerim seninle
Sensizliği yaşadım bu gece
Umursamaz gözlerinle

Kabuslarda dolaştım bu gece
Bu gece
Kaçarcasına kuzeyin sert iklimlerine gitmeliyim
Maviye özlemi var yüreğimin
Bahardır gözlerin gülüver
Avuçlarıma düş sıcaklığı ver
Güneşinden
Yorgunum üşüyorum

Günay Koçak

12 / 1 / 2026