Aynada İki Yüz

Bir tarafım hâlâ sabahın ilk ışığını taşıyor,
diğer tarafımda akşamın gölgeleri dans ediyor.
Biri rujunu telaşla tazeliyor,
öteki çizgilerini okşuyor sessizce.
Camın ardında zaman eğiliyor;
ben mi büyüdüm, o mu küçüldü ayırt edemiyorum.
Bir gülüş kalıyor arada,
gençliğimin yankısı, yaşlılığımın şarkısı.
Ve ufak bir umut göz kırpıyor her iki zamanın arasında,
sanki “her şey hâlâ mümkün” diyor usulca.

Biri koşturuyor telaşla,
diğeri huzura ter damlalarıyla yol açıyor.
Aynı kalpte iki nabız atıyor,
biri “yetiş”, diğeri “bırak artık” diyor.
Gençliğimde her kırılmayı dert sanmış,
her suskunluğu kayıp bellemişim.
Oysa şimdi biliyorum;
bazı sessizlikler, göğe yükselen dualarmış.
Ve her duada küçük bir ışık düşüyor yüreğime,
geçmişin gölgeleri arasında bile.

Zaman öğretiyor insana,
hiçbir yara sonsuza dek kanamazmış.
Aynadaki çizgiler değil,
unutulmuş hatıralarmış okşayan ruhumu.
Bir urgan gibi çözülüyor içimde eski bağlar,
bir şilteye uzanır gibi bırakıyorum yüklerimi.
Mahcup bir tebessümle sarıyorum geçmişi,
hiçbir sahne kötü değilmiş,
sadece zamansızmış.

Şimdi ruhum yorgun değil, yalnızca sessiz.
Çünkü anladım,
her yaş, kendine göre bir sahneymiş,
ve ben nihayet rolümü benimsemişim.
Aynaya bakarken,
gülüşlerimiz birbirine değiyor;
biri rujuyla, diğeri çizgisiyle.
Ve fark ediyorum;
her iki yüz de aynı ruhu taşıyor,
her iki zamanda içimde çiçek açmaya devam ediyor.


Bir gün aynaya bakmayı bırakacağım belki,
ama o bakış beni terk etmeyecek.
Çünkü insan en çok kendine tanık olurken büyüyor.
Ne gençliğime borçluyum bugünü,
ne de yaş aldıkça eksilen cesaretime;
ikisi de beni buraya taşıyan iki kanatmış.

Artık acelem yok.
Gidenin ardından kapıyı çarpmıyorum,
kalanı da zincirlemiyorum kalbime.
Her şey yerli yerinde,
hatta eksikler bile.

Bir zamanlar “yaşamak” dediğim şey
koşmaktan ibaretmiş meğer.
Şimdi durabiliyorum;
bir çiçeğe,
bir cümleye,
bir suskunluğa.

Aynadaki iki yüz
artık birbirine yabancı değil.
Biri ötekine yaslanıyor,
öteki onu saklıyor incitmeden.
Ve ben ilk kez
kendi omzuma başımı koyabiliyorum.

Eğer bir gün sorarlarsa bana
“hangi yaşın en güzeldi?” diye,
aynaya bakıp gülümseyeceğim.
Çünkü güzellik bir yaş değil,
kendinle barıştığın anmış.

Beyhan Aral
20-10-2025