İnsan iddiasıyla imtihana tutulur,
İddia ispat ister; eden haydi gel, buyur!

Bir gün gelir daralır gök, sıkıştırır zaman,
Açlık iner sofraya, korkuyu tadar insan.

Biraz, biraz eksilir; mallar ellerden kayar,
Tutunacağı bir dal, arasa neye yarar?

Sahiplendiği her şey, elbet sahibi olur,
Basiret aynasında sırlar bir, bir kaybolur.

Kibrin koynunda tatlı; kahpedir her süs, her şan,
Nefis tava gelirken gülüp, sokandır düşman.

Yıkılınca başına it ürür, sırtlan ürer,
Kendin ile baş başa kalınca sınav sürer.

Dün omuz verdikleri olur da kapı, duvar,
Bulamaz aralayan; kalplerde açılır yar.

Nefs sorar: “Neredesin? Yük niye bindi bana?”
Gönül kuşu der: “Bu yol, varmak içindir O’na.”

Ne mutlu: bir lokma bin şükre dönüşüyorsa,
Bir damla sabır olup, deryaya taşıyorsa.

Mal gidip can titrerken arınırdı bakışlar,
Elden düşen dünyadır, güçlenen yakarışlar.

İmana sarılıp da sabırla salı bağla;
Dön de asli kimliğe, kendi haline ağla…

Göz yaşının yürekten geleni elbet makbul,
Yükünden soyunduğun müddetçe eyle kabul.

Ne önemi kalırdı malın, korkunun, canın?
Her birinin sahibi var; haykırır bir yanın.

Biraz, biraz çoğalıp artarken anlar kâmil:
Kim yanında, kim düşman, ne emanet, kim âmîl…

İmtihanın sonunda beratı kalbinle tut;
Teslimiyet mührüyle vurulan her dem Mesut.

Mesut Tütüncüler



Sıralanmış dizeler oku, ibret al diyor
Neler yaşarsan yaşa yine insan kal diyor.

Allah’tan başkasına bel bağlayıp, güvenme
Karanlıkta kalsan da doğru yönü bul diyor.

Mesut Hocam söyledi, aldık hisseyi, payı
Yine Allah’a muhtaç, sultan olsa kul diyor.......Nûriye Hsbk Akyl teşekkür ediyorum.