0
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
71
Okunma
İbrahim’in Gülü
Bıçak kesti mi sandın can evinden vuranı?
Gülzâr eyler Yaradan, O’na gönül kuranı.
Ne Nemrut bilir bunu, ne aklın dar zamanı,
Teslim olanın yolu, çıkar Aşk sofrasına.
Gökten inen koç değil, kalpteki o sadakat,
Ateş suyu emzirir, aşka gelir tabiat.
Lâ ilâhe illâ Hû, dilde sonsuz hakikat,
Dost’un demiyle akar, varır Aşk sofrasına.
Ey gönül, İbrahim ol; korkma nârın içinden,
Vazgeçer mi bu sevdâ, kendi öz be özünden?
Sıyrılıp geliyorsan benliğinin izinden,
Cümle âlem kul olur, senin Aşk sofrasına.
5.0
100% (2)
