ay yükselirken
ben çözülürüm
o büyüdükçe
içimdeki su taşar

ışık iner
utanç değil bu
işaret
toprağın diliyle
konuştuğum zamandır bu

ey geceyi rahmine alan ana
ayla kadını
aynı döngüde buluşturan
beni kendine geri çağır

ilk gün
acıyla açılır kapı
ikinci gün
hafıza akar
üçüncü gün
suskunluğu öğrenirim
dördüncü gün
adımı unuturum

ay her seferinde ölür
her seferinde geri gelir

yüzüm yere değdiğinde
toprak beni tanır
ben onun kızıyım
unutmuş olsam da
her dolunayda hatırlarım

kötülüğü
doğurmadım
iyiliği
öldürmedim
ne bulundum
ne saklandım
sadece hatırladım

ay bana sormaz
ay bilir
hazırlık
döngünün dışındaki bir yalandır

ey ana
beni temizleme
beni düzeltme
beni kutsallaştırma

beni döndür

karanlığa
kızıllığa
yeniden doğan aya

çünkü ben
her ay
bir kez ölürüm
ve her ölümde
bir parça gerçek
bedenimde yer edinir..

hulyaperest