0
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
120
Okunma
Umutlarımı, ümitlerimi,
çocukluğumdan kalma hayallerimi
bir uçurtmanın ince ipine bağladım.
Rüzgâr şahidimdir;
parmak uçlarım titredi ama
ipi bırakacak kadar cesurdum…
Ve o uçurtmayı,
koca bir boşluğun derinliğine gömdüm.
Niyetim; ne gökler yas tutsun ardımdan,
ne de yollar engel olsun adımlarıma.
Dimdik yürümek…
Kalbim yaralı evet,
hayat payına düşeni fazlasıyla ödedi.
Ama bil ki,
en çok yanan yerden öğrenir insan yürümeyi.
Ben gidiyorum.
Kırıldım belki…
Ama kırık yerimden sızan umut,
bir gün yeniden sevmeyi öğretecek bana.
Hoşçakal sevgili uçurtmam,
ben ipi bıraktım…
seni gökyüzü alsın,
beni de keder sarsın.
Rüzgarınkalemi.
5.0
100% (2)
