Aşkın suçunu sevenin omzuna yükleyen kadim bir bilgelikle konuşurken.
Sevenin kirlenmesi, aşkın, insanı dünyaya daha çok bağlaması ve belki de bu yüzdendir ki, yıkanmak ölümü değil, sevmeyi hatırlatmakta...

Bülbül ile gül, burada yalnızca bir mesel değil; sevmenin bedelini bilen kalbin aynasıdır sanki.
Suç, dikende değil; bilerek dikenli güle konan yürektedir.
Yanmak, bilmemekten değil; bile bile sevmekten doğar.

İşte bu dizeler, vefayı gülde arayan bülbüle nasihat ederken,
aslında herkesi kendi yarasına bakmaya çağırır.
Sevda, gezen, bezdiren, yoran bir yolculuktur
ve güzelliğin kokusu çoğu kez cefayı gizler.
Bu nedenle aşkı yüceltirken masumlaştırmaz;
sevmeyi kutsallaştırır ama bedelsiz de ilan-ı aşk etmez.
Gül ile bülbül şiiri her zaman güzeldir..
tebrik ediyorum..