Kör bir jiletle kesiyorum
Adını unuttuğum mevsimleri
Unuttum ağıtlarını sensiz zamanların
Çok geceler ki yalnız ve öksüz
Ve yok artık pembe şarkıları söylemek
Ben nice mevsimlerdir bitiğim
Dudaklarımda büsbütün kan ağrısı şarkılar
Ne kaldı ki bende ; bir uykusuz geceler
Bir de dudaklarımdaki çaresiz seslenişler geceye

Bilsen dönersin
Nasıl muhtaç olduğumu sana su gibi
Ayrılığın acısını kederini unutmanın
Öyle uzağımdasın sana erişemiyor ellerim
Kahır yüklü mektupları postalıyorum sana doğru
Takvimler otuz aralığı takmış gözlerine
Gelsen ; razıyım kışın soğuğuna karına
Razıyım sonbaharın sararmış yaprağına

Şimdi yokluğun vuruyor şarkılara
Sarı bir hüzün açılıyor yüreğimde
Dermanı gözlerin olan
İsyankar gecelerimden gitmiyor yüzün
Sensiz sabahlarda defalarca ölüyorum

Yalnızlığı vuruyor ayrılığının dört duvarıma
Siyah kuşlar uçuyor gecenin içine
Ötüşleri hıçkırık
Mor baharlar silik öykülerle kalıyor
Henüz sensizliğe alışamamış şiirlerimde
Göz kapaklarıma ağır geliyor uykular
Gece kurşun gibi inerken

Kahkahalar elem veriyor artık bana
Katı bir sensizlik oluk oluk akıyor damarlarıma
Her akşam bu böyle ; sersefil şarkılar dolanıyor dilimde
Sokak sokak anılarımı anlatıyorum hep
Sensiz gecelerime
Yaşamaya çalışıyorum şimdi
Renkli aynaların sahtekar yansımasında
Gülümsemeye durmuşsa dudaklarım
Direnmek içindir acılara

Bak yine akşam
Sen yine yoksun
Gözlerimde yetimliğimin terk edilmişliği
Şimdi görmelisin perişanlığımı
Beşinci adımda tükenen takatimin kalıntılarını
Bir sonbahar şarkısı, tekrar sararıyor dudaklarımda
En tarifsiz acılarımı anlattım yine kendime
Kim bilir göz yaşlarımı dökeli kaç zaman oldu
İlk defa dinlemiyorum sensizlik senfonilerini

İşte karlar yağdı çıkılmıyor caddelere
Sen bir defa daha yoksun yanımda
Benim kaybettiğim umutlarımın
Seninse yokluğunun üstüne
Karlar düşüyor lapa lapa
Bak yine gece oldu
Bu yıl da bitiyor
Yoksun yine... yoksun gecemde

Günay Koçak

31 / 12 / 2025