2
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
252
Okunma
Gecenin avlusunda
izini kaybetmiş bir rüya gibi
adının gölgesi kondu omzuma;
sessizliğin içinden ince bir ışık
kendi kendini çağırdı.
zaman, avuçlarımdan
kum saatine dökülen eski bir sırdı,
her tanesi başka bir ihtimal,
her ihtimal seninle karanlığa düşen
bir parıltı...
ve ben,
sesinin içindeki o sürünün
hangi ufka konduğunu bilmezken bile
göçe yazılmış bir harf gibi
sana hep yeniden varıyordum.
5.0
100% (2)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz